Η ΟΜΙΛΙΑ

ΤΟΥ ΣΕΒ/ΤΑΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΛΑΜΑΡΗ

ΤΗΝΟΣ 11/5/2026

 

Αδελφοί μου και αδελφές μου,

Σ’ αυτή στην Πασχαλινή περίοδο, η Εκκλησία συνεχίζει να ζει την Εορτή των εορτών και την Πανήγυρη των πανηγύρεων, το Πάσχα του Κυρίου και το Πάσχα των Χριστιανών, το Μεγάλο Μυστήριο του Θανάτου και της Αναστάσεως του Χριστού, που είναι το θεμέλιο της πίστης μας. 

Μέσα σ’ αυτή την χαρμόσυνη ατμόσφαιρα, χθες ο αδελφός μας στην πίστη, συνεργάτης και φίλος μου αγαπητός Ανδρέας ολοκλήρωσε την επίγεια πορεία του και την πολύμορφη αποστολή του πάνω στη γη και αναχώρησε για την αιώνια ζωή, στην οποία πίστεψε, ήλπισε και αγάπησε.

Η Εκκλησία της Τήνου είναι συναγμένη εδώ σήμερα για να αποχαιρετήσει τον άνθρωπο που την αγάπησε, θυσιάστηκε γι’ αυτήν, γι’ αυτό και τον αγάπησε, όπως δείχνει και η εδώ σημερινή παρουσία μας. Είναι παρούσα για να εμπιστευθεί στη φιλεύσπλαχνη καρδιά του Θεού μια άλλη καρδιά που ήξερε και κατάφερνε μόνο να αγαπά, την καρδιά του Ανδρέα. 

Η ενεργός συμμετοχή του αείμνηστου Ανδρέα στη ζωή και τη λατρεία της Εκκλησίας ήταν εντυπωσιακή και υποδειγματική. Είναι η κληρονομιά που φεύγοντας μας αφήνει.

Στις δύσκολες ανθρωπίνως αυτές στιγμές, που τον αποχαιρετούμε, ο Κύριος δεν μας αφήνει μόνους. Είναι και Εκείνος εδώ παρών. 

Είναι παρών ως Θεός, για να στηρίξει την πίστη μας στην αιώνια ζωή. Είναι εκείνος που λίγο πριν μας επανέλαβε: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή, όποιος πιστεύει σε μένα κι’ αν πεθάνει θα ζήσει». (Ιωάν.11,25).

Αλλά είναι εδώ και ως άνθρωπος που δεν κρύβει την ανθρώπινη ευαισθησία Του, όπως τότε που αντίκρισε νεκρό το φίλο του Λάζαρο.

Ο ίδιος όμως αποκαλεί τους μαθητές του όλων των εποχών φίλους: Ο ίδιος μας είπε: «Εσείς είστε φίλοι μου, αν κάνετε αυτά που εγώ σας παραγγέλλω». (Ιωάν. 15,14).

 Μαθητές του Χριστού είμαστε όλοι οι βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Για κάθε μαθητή του ο Ιησούς, ως άνθρωπος, κάποια στιγμή δακρύζει. Δακρύζει από αγάπη, αλλά μαζί με το δάκρυ φέρνει και το λόγο της παρηγοριάς, της πίστης και της ελπίδας για την αιώνια ζωή. 

Λίγο πριν ακούσαμε τη Μάρθα, την αδελφή του φίλου του Ιησού, Λαζάρου: «Κύριε αν ήσουν εδώ δε θα πέθανε ο αδελφός μας. Αλλά και τώρα γνωρίζουμε ότι όσα ζητήσεις από το Θεό, ο Θεός θα σου το δώσει» (Ιωάν. 11,21.

Δυστυχώς η δική μου πίστη, αγαπητή Άννα, δεν είναι δυνατή για να αναστήσω το σύζυγό σου και φίλο μου Ανδρέα, όπως έκανε ο Χριστός για το φίλο του το Λάζαρο. Αλλά και αν αρκούσε για να κάνω αυτό το θαύμα, θα προτιμούσα να τον αφήσω στην αγκαλιά του φιλεύσπλαχνου Θεού Πατέρα, παρά να παρατείνω για λίγο χρόνο ακόμα την επίγεια ζωή του.

Αυτή τη στιγμή, με σεβασμό και εκτίμηση αλλά και ευγνωμοσύνη, στεκόμαστε μπροστά στο άψυχο σκήνωμά του και τον ευχαριστούμε για όσα πρόσφερε στην Εκκλησία και ιδιαίτερα στην Εκκλησία της Τήνου και του Αιγαίου.

Ο αγαπητός Ανδρέας ήταν για μένα όχι μόνο το δεξί μου χέρι αλλά και το δεξί μου πόδι, όταν συνοδοιπόροι και συνταξιδιώτες επισκεπτόμαστε και τα ακριτικά νησιά του Αιγαίου, για να τελέσουμε τα Μυστήρια της Εκκλησίας και να συμπροσευχηθούμε με τα λιγοστά μόνιμα μέλη αλλά και τους πολυάριθμους πρόσφυγες και μετανάστες, που ιδιαίτερα στα ακριτικά νησιά του Αιγαίου ζητούσαν τη δική τους γη της επαγγελίας, εγκαταλείποντας τις δικές τους πατρίδες, όπου ο πόλεμος και η φτώχεια τους καθιστούσε σκλάβους.

Εμπιστευόμαστε σήμερα τον αείμνηστο αδελφό μας Ανδρέα στον Κύριο και του ζητούμε να στείλει στην πονεμένη σύζυγο του, στα δακρυσμένα παιδιά του, στην ευρύτερη οικογένειά του αλλά και σε όλους εμάς, την ουράνια παρηγοριά Του. Αμήν.