ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ 

Δευτέρα  1 Φεβρουαρίου 2026

                                  
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν

Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.

 

Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο   (2,22-40)

‘Οταν συμπληρώθηκαν οι μέρες του καθαρισμού των, σύμφωνα με το νόμο του Μωυσή, έφεραν τον Ιησού στα Ιεροσόλυμα για να τον προσφέρουν στον Κύριο, όπως γράφει ο νόμος του Κυρίου: “Κάθε πρωτότοκο αγόρι θα ονομάζεται `αφιερωμένο στον Κύριο'”, και να προσφέρουν θυσία, σύμφωνα με όσα λέει ο νόμος του Κυρίου: “ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δυο νεοσσούς περιστεριών”.

Στα Ιεροσόλυμα ζούσε ένας άνθρωπος που ονομαζόταν Συμεών. Αυτός ο άνθρωπος ήταν δίκαιος και ευλαβής και περίμενε την παρηγοριά του Ισραήλ, ενώ το ‘Αγιο Πνεύμα ήταν πάνω του. Το ‘Αγιο Πνεύμα του είχε πει ότι δεν πρόκειται να δει το θάνατο πριν να έχει δει το Χριστό του Κυρίου. Εμπνευσμένος, τότε, από το ‘Αγιο Πνεύμα, πήγε στο ναό. Κι ενώ οι γονείς έφεραν εκεί το βρέφος Ιησού για να πράξουν γι’αυτό κατά τη συνήθεια που όριζε ο νόμος, ο Συμεών δέχθηκε το παιδί στην αγκαλιά του και ευλόγησε το Θεό και είπε:

Τώρα, Κύριε, άφησε το δούλο σου,  να πεθάνει με ειρήνη, 

σύμφωνα με το λόγο σου. Γιατί τα μάτια μου είδαν τη σωτηρία σου,

που ετοίμασες μπροστά σε όλους τους λαούς.

Φως που θα φωτίσει τα έθνη

και δόξα για τον Ισραήλ, το λαό σου.

Ο πατέρας του και η μητέρα του θαύμαζαν για όσα λέγονταν γι’αυτό. Τότε ο Συμεών τους ευλόγησε και είπε στη Μαριάμ τη μητέρα του: “Αυτός βρίσκεται εδώ για την καταστροφή και για την ανάσταση πολλών στον Ισραήλ και θα είναι σημείο αντιλεγόμενο, με σκοπό να αποκαλυφθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών. Κι εσένα της ίδιας, ρομφαία θα διαπεράσει την ψυχή σου”.

Ήταν εκεί και κάποια ‘Αννα, προφήτισσα, κόρη του Φανουήλ, από τη φυλή του Ασήρ. Αυτή ήταν προχωρημένη σε ηλικία κι είχε ζήσει με τον άνδρα της επτά χρόνια από το γάμο της. ‘Ηταν χήρα, περίπου ογδόντα τεσσάρων ετών, και δεν απομακρυνόταν από το ναό, αλλά λάτρευε το Θεό νύκτα και μέρα με νηστείες. ‘Εφθασε εκείνη ακριβώς την ώρα και δοξολογούσε το Θεό και μιλούσε για το παιδί σε όλους εκείνους, οι οποίοι περίμεναν τη λύτρωση της Ιερουσαλήμ.

‘Οταν τέλεσαν όλα εκείνα που ήταν σύμφωνα με το νόμο του Κυρίου, επέστρεψαν στη Γαλιλαία, στη πόλη τους τη Ναζαρέτ. Και το παιδί μεγάλωνε και δυνάμωνε, γεμάτο σοφία και η χάρη του Θεού ήταν πάνω του.

Λόγος του Κυρίου

 

Στοχασμός (don Luigi Maria Epicoco)

Η εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου συνοδεύεται από την ευαγγελική περικοπή που αφηγείται την ιστορία της. Η προσμονή του Συμεών δεν εκφράζει απλώς την ιστορία αυτού του άντρα, αλλά μας αποκαλύπτει τη δομή που βρίσκεται στη βάση κάθε άνδρα και κάθε γυναίκας. Είναι μια δομή προσμονής.

Συχνά προσδιορίζουμε τον εαυτό μας σε σχέση με τις προσδοκίες μας. Εμείς είμαστε οι προσδοκίες μας. Και χωρίς να το συνειδητοποιούμε, η αληθινή ουσία όλων των προσδοκιών μας είναι πάντα ο Χριστός. Εκείνος είναι η αληθινή εκπλήρωση των όσων φέρουμε στην καρδιά μας. Αυτό που ίσως όλοι θα έπρεπε να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε τον Χριστό αναζωπυρώνοντας τις προσδοκίες μας.

Δεν είναι εύκολο να συναντήσεις τον Χριστό αν δεν έχεις προσδοκίες. Μια ζωή που δεν έχει προσδοκίες είναι πάντα μια άρρωστη ζωή, μια ζωή γεμάτη βάρος και μια αίσθηση θανάτου. Η αναζήτηση του Χριστού συμπίπτει με την έντονη επίγνωση μιας αναγέννησης,  μιας μεγάλης προσδοκίας στην καρδιά μας. 

Ποτέ όπως στο σημερινό Ευαγγέλιο το θέμα του Φωτός δεν είναι τόσο ξεκάθαρα διατυπωμένο: «Φως που θα φωτίσει τα έθνη και δόξα για τον  Ισραήλ τον λαό του».

Φως που διαλύει το σκοτάδι. Φως που αποκαλύπτει το περιεχόμενο του σκότους. Φως που λυτρώνει από το σκοτάδι από την καταπίεση της σύγχυσης και του φόβου. Και όλα αυτά συγκεντρωμένα σε ένα παιδί. Ο Ιησούς έχει ένα συγκεκριμένο καθήκον μέσα στη ζωή μας. Έχει το καθήκον να ανάψει το φως όπου υπάρχει μόνο σκοτάδι. Γιατί μόνο όταν λέμε με το όνομά του: το κακό, τις αμαρτίες μας, τα πράγματα που μας τρομάζουν, τα πράγματα που δεν πάνε καλά, μόνο τότε μπορούμε να τα εξαλείψουμε από τη ζωή μας. 

Σήμερα είναι η γιορτή του «αναμμένου φωτός».

Σήμερα πρέπει να έχουμε το θάρρος να σταματήσουμε και να πούμε με το όνομά το ό,τι είναι «ενάντια» στη χαρά μας, ό,τι δεν μας αφήνει να πετάξουμε ψηλά: λάθος σχέσεις, παραμορφωμένες συνήθειες, συναισθηματικοί φόβοι, δομημένες ανασφάλειες, ανομολόγητες ανάγκες. Σήμερα δεν πρέπει να φοβόμαστε αυτό το φως, γιατί μόνο μετά από αυτή τη σωτήρια «καταγγελία» μπορεί να ξεκινήσει μέσα στη ζωή μας μια «καινούργια» που η θεολογία ονομάζει σωτηρία.

 

Προσευχή

Κύριε,

άνοιξε τα μάτια στο βάθος της καρδιάς μου!

ώστε να σε αναγνωρίσω ως Σωτήρα μου:                      

ως Εκείνον που διαλύει τους φόβους μου,

τις αγωνίες μου, τις θλίψεις μου,

αλλά και ως Εκείνον, ο οποίος είναι

ατελείωτη Αγάπη, και ο οποίος είναι

και σήμερα εδώ πλάι μου

για να με απομακρύνει από το κακό

και να με σώσει. Αμήν. 

(π. Νίκος Ρούσσος)