ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ 

Πλατεία Αγίου Πέτρου

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2025 

 

Κύκλος – Ιωβηλαίο 2025. Ο Ιησούς Χριστός, η ελπίδα μας. IV. H Aνάσταση του Χριστού και οι προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου. 6. Η ελπίδα στη ζωή γεννά ζωή

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα και καλώς ήρθατε!

Το Πάσχα του Χριστού φωτίζει το μυστήριο της ζωής και μας επιτρέπει να την ατενίζουμε με ελπίδα. Αυτό δεν είναι πάντα εύκολο ή προφανές. Πολλές ζωές, σε όλο τον κόσμο, φαίνονται επίπονες, επώδυνες, γεμάτες προβλήματα και εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν. Ωστόσο, οι άνθρωποι δέχονται τη ζωή ως δώρο: δεν τη ζητούν, δεν την επιλέγουν, τη βιώνουν στο μυστήριό της από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα. Η ζωή έχει τη δική της εξαιρετική ιδιαιτερότητα: μας προσφέρεται, δεν μπορούμε να τη δώσουμε στον εαυτό μας, αλλά πρέπει να τρέφεται συνεχώς: απαιτεί φροντίδα που τη συντηρεί, την ενεργοποιεί, την προστατεύει και την αναζωογονεί. 

Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι το ζήτημα της ζωής είναι ένα από τα αβυσσαλέα ερωτήματα της ανθρώπινης καρδιάς. Εισήλθαμε στην ύπαρξη χωρίς να έχουμε κάνει τίποτα για να το αποφασίσουμε. Από αυτά τα στοιχεία, τα ερωτήματα όλων των εποχών ρέουν σαν ορμητικό ποτάμι: ποιοι είμαστε; Από πού ερχόμαστε; Πού πηγαίνουμε; Ποιο είναι το απόλυτο νόημα ολόκληρου αυτού του ταξιδιού; 

Η ζωή, στην πραγματικότητα, επικαλείται νόημα, κατεύθυνση, ελπίδα. Και η ελπίδα λειτουργεί ως η βαθιά ώθηση που μας κρατάει να προχωράμε μέσα από τις δυσκολίες, που μας εμποδίζει να τα παρατήσουμε στον κόπο του ταξιδιού, που μας βεβαιώνει ότι το προσκύνημα της ύπαρξης μάς οδηγεί στο σπίτι. Χωρίς ελπίδα, η ζωή κινδυνεύει να εμφανιστεί σαν παρένθεση ανάμεσα σε δύο αιώνιες νύχτες, μια σύντομη παύση ανάμεσα στο πριν και το μετά του ταξιδιού μας στη γη. Η ελπίδα για τη ζωή, αντιθέτως, σημαίνει να προσβλέπουμε στον προορισμό, να πιστεύουμε με βεβαιότητα αυτό που δεν μπορούμε ακόμη να δούμε ή να αγγίξουμε, να εμπιστευόμαστε και να αναθέτουμε τον εαυτό μας στην αγάπη ενός Πατέρα που μας δημιούργησε επειδή μας αγάπησε και θέλει να είμαστε ευτυχισμένοι. 

Αγαπητοί μου, υπάρχει μια ευρέως διαδεδομένη ασθένεια στον κόσμο: η έλλειψη εμπιστοσύνης στη ζωή. Είναι σαν να έχουμε παραδοθεί σε μια αρνητική, αναπόφευκτη μοίρα απάρνησης. Η ζωή κινδυνεύει να μην αντιπροσωπεύει πλέον ένα δώρο ευκαιρίας, αλλά ένα άγνωστο, σχεδόν μια απειλή από την οποία πρέπει να προστατευτούμε για να μην απογοητευτούμε. Για αυτόν τον λόγο, το θάρρος να ζούμε και να δημιουργούμε ζωή, να μαρτυρούμε ότι ο Θεός είναι κατ’ εξοχήν «ο εραστής της ζωής», όπως επιβεβαιώνει το Βιβλίο της Σοφίας (11,26), είναι ένα όλο και πιο επείγον κάλεσμα σήμερα.

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς επιβεβαιώνει συνεχώς το ενδιαφέρον του για την θεραπεία των ασθενών, την αποκατάσταση τραυματισμένων σωμάτων και πνευμάτων και την απόδοσης της ζωής στους νεκρούς. Με αυτόν τον τρόπο, ο σαρκωμένος Υιός αποκαλύπτει τον Πατέρα: αποκαθιστά την αξιοπρέπεια στους αμαρτωλούς, χορηγεί την άφεση των αμαρτιών και περιλαμβάνει όλους, ειδικά τους απελπισμένους, τους αποκλεισμένους και τους απόμακρους, στην υπόσχεσή του για σωτηρία. 

Έχοντας γεννηθεί εκ του Πατρός, ο Χριστός είναι η ζωή, και γέννησε ζωή χωρίς περιορισμό, μέχρι του σημείου να μας δώσει τη δική του, και μας προσκαλεί επίσης να δώσουμε τη δική μας ζωή. Το να γεννάς σημαίνει να φέρεις στην ύπαρξη κάποιον άλλο. Το σύμπαν των ζωντανών όντων έχει επεκταθεί μέσω αυτού του νόμου, ο οποίος στη συμφωνία των πλασμάτων φτάνει σε ένα θαυμαστό κρεσέντο, που κορυφώνεται με το ντουέτο του άνδρα και της γυναίκας: Ο Θεός τους δημιούργησε κατ’ εικόνα Του και τους εμπιστεύτηκε την αποστολή να δημιουργούν και κατ’ εικόνα Του, δηλαδή από αγάπη και εν αγάπη. 

Η Αγία Γραφή, από την αρχή κιόλας, μας αποκαλύπτει ότι η ζωή, ακριβώς στην υψηλότερη μορφή της, την ανθρώπινη, λαμβάνει το δώρο της ελευθερίας και γίνεται δράμα. Έτσι, οι ανθρώπινες σχέσεις χαρακτηρίζονται επίσης από αντιφάσεις, μέχρι την αδελφοκτονία. Ο Κάιν αντιλαμβάνεται τον αδελφό του Άβελ ως ανταγωνιστή, ως απειλή, και μέσα στην απογοήτευσή του νιώθει ανίκανος να τον αγαπήσει και να τον εκτιμήσει. Και έτσι προκύπτουν η ζήλια, ο φθόνος και η αιματοχυσία (Γεν 4,1-16). Η λογική του Θεού, ωστόσο, είναι εντελώς διαφορετική. Ο Θεός παραμένει πιστός για πάντα στο σχέδιό Του για αγάπη και ζωή. Δεν κουράζεται ποτέ να υποστηρίζει την ανθρωπότητα, ακόμη και όταν, ακολουθώντας το παράδειγμα του Κάιν, αυτή υπακούει στο τυφλό ένστικτο της βίας σε πολέμους, διακρίσεις, ρατσισμό και τις πολλές μορφές δουλείας. 

Το να γεννάς, λοιπόν, σημαίνει να εμπιστεύεσαι τον Θεό της ζωής και να προωθείς την ανθρωπότητα σε όλες τις εκφράσεις της: πρώτα και κύρια στη θαυμαστή περιπέτεια της μητρότητας και της πατρότητας, ακόμη και σε κοινωνικά πλαίσια όπου οι οικογένειες αγωνίζονται να αντέξουν τα βάρη της καθημερινής ζωής, συχνά εμποδιζόμενες στα σχέδια και τα όνειρά τους. Με το ίδιο πνεύμα, το να γεννάς σημαίνει να δεσμεύεσαι σε μια οικονομία βασισμένη στην αλληλεγγύη, να επιδιώκεις το κοινό καλό που απολαμβάνουν όλοι εξίσου, να σέβεσαι και να φροντίζεις τη δημιουργία και να προσφέρεις παρηγοριά μέσω της ακρόασης, της παρουσίας και της συγκεκριμένης και ανιδιοτελούς βοήθειας. 

Αδελφοί και αδελφές, η Ανάσταση του Ιησού Χριστού είναι η δύναμη που μας στηρίζει σε αυτή την πρόκληση, ακόμη και όταν το σκοτάδι του κακού σκοτεινιάζει την καρδιά και τον νου. Όταν η ζωή φαίνεται να έχει σβήσει, να έχει παγώσει, ο Αναστημένος Κύριος εξακολουθεί να περνάει, μέχρι το τέλος του χρόνου, και πορεύεται μαζί μας και για εμάς. Αυτίς είναι η ελπίδα μας.

______________

Μετάφραση: π.Λ