ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑΛΙΝΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΒΡΑΔΥ

Ο καλός ιερέας αναγνωρίζεται από το πώς αρωματίζει με τη ζωή του και τα έργα του το λαό που ο Κύριος του έχει εμπιστευθεί. Όταν οι πιστοί μας χρίονται με το μύρο της χαράς, αμέσως αυτό γίνεται αισθητό: π.χ όταν κάποιος βγαίνει από ο Ναό με το πρόσωπο χαμογελαστό επειδή άκουσε στο κήρυγμά μας την καλή αγγελία. Ο λαός μας δέχεται ευχαρίστως το κήρυγμα μας όταν είναι αρωματισμένο με το άρωμα του Ευαγγελίου. Δέχεται με χαρά  το Ευαγγέλιο που του κηρύττουμε, όταν αυτό αγγίζει την καθημερινή ζωή του. Ο λαός μάς ευχαριστεί, όταν  αισθάνεται ότι προσευχόμαστε για τις ανάγκες της καθημερινής ζωής του, για τα βάσανα και τις χαρές του, τα άγχη και τις ελπίδες του. Και όταν αισθάνεται ότι το άρωμα, του κατ’ εξοχήν Χρισμένου, του Χριστού, φθάνει σ’ εκείνους μέσα από μας, τότε παίρνει θάρρος και μας εμπιστεύεται, διότι με τη βοήθειά μας μπορεί να φθάσει στο Θεό: Μας θεωρεί ικέτες του λαού προς το Θεό. Όταν αυτή είναι η σχέση μας με το Θεό και με το Λαό του τότε η χάρη Θεού περνά μέσα από μας, τότε αληθινά γινόμαστε αληθινοί  «ικέτες» μεταξύ Θεού και ανθρώπων.

Ο οφείλουμε να ενεργοποιούμε τη χάρη που μας δόθηκε και να αντιλαμβανόμαστε  κάθε αίτημα των πιστών μας ακόμα και όταν αυτό καμιά φορά είναι άκαιρο ή και καθαρά υλικό ακόμη και απλοϊκό και ταπεινό. Ακόμα και τότε πρέπει να νιώθουμε και να αισθανόμαστε, όπως ο Κύριος αισθανόταν, την αγωνία την γεμάτη από πίστη και της αιμοραγούσας γυναίκας που πίστευε πως αρκεί ν’ αγγίξει την άκρη του ενδύματός του Χριστού και θα θεραπευθεί. Αυτή η στιγμή του Ιησού, ανάμεσα στο λαό του που τον συνέθλιβε από όλες τις πλευρές, ενσαρκώνει όλη την ομορφιά του ενδεδυμένου ιερέα με τα ιερατικά άμφια και  χρισμένο με το μύρο που συνθλίβεται από το λαό του Θεού περιμένοντας τη χάρη και τη θεραπεία.

Ο ακτιβισμός και το πολυάσχολο στη ζωή μας μπορεί να είναι χρήσιμο, όμως η χάρη του Θεού ενεργοποιείται και αυξάνεται στο βαθμό που, εμείς με πίστη πηγαίνουμε να δώσουμε τον εαυτό μας και το ευαγγέλιο στους άλλους, να δώσουμε τη λίγη χρίση που διαθέτουμε  σε όσους δεν διαθέτουν καθόλου. Να γίνουμε ανάμεσα στο λαό οι ποιμένες με «το άρωμα των προβάτων» και αυτό να γίνεται καθημερινά αισθητό στο λαό.