Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΓΚΑΛΙΑ

Μαζί με άλλους ταξιδιώτες  και με  ταχύπλοο  πλοίο, παρά τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες, ταξίδευα από ένα νησί των Κυκλάδων σε ένα άλλο.
 

Υπήρχε μια απόλυτη σιωπή που δημιουργούσε ο  φόβος που είχε κυριέψει όλους τους ταξιδιώτες, μόλις λίγα λεπτά μετά την αναχώρησή του. Η θάλασσα συνεχώς φούσκωνε και γινόταν απειλητική. Να προσποιηθεί κανείς ότι δεν φοβόταν δεν ήταν εύκολο. Θυμάμαι μια φράση που μου είπε ο διπλανός μου συνταξιδιώτης: «Ας ελπίζουμε  πως θα φθάσουμε στον προορισμό μας……. εξ άλλου δεν έχει ακουστεί πως κάποιο ταχύπλοο βούλιαξε».

Ωραία παρηγοριά!

Μαζί μας ταξίδευε και ένα μωρό δέκα μηνών με την μητέρα του και τον πατέρα του.

Μεταξύ των ταξιδιωτών δεν παρατηρούταν κανένα χαμόγελο, παρά μόνο ανησυχία και φόβος. Μόνο ο μικρός ταξιδιώτης μέσα σ’ αυτή την δύσκολη ατμόσφαιρα υψωνόταν από τον πατέρα του μέχρι το παράθυρο.

Φαινόταν να διασκεδάζει βλέποντας τη θάλασσα, που περνούσε με ταχύτητα αλλά και απειλητική κάτω από το ταχύπλοο  με τα κύματά της  που έκαναν όλους μας να χορεύουμε σαν μεθυσμένοι.

Το μωρό, κρατημένο στη σφιχτή αγκαλιά του πατέρα του, κοίταζε  έξω από το παράθυρο, διασκέδαζε  και έδειχνε ενθουσιασμένο.  Κάθε τόσο έβγαζε κραυγές χαράς και κοιτάζοντας τον πατέρα του που το κρατούσε, κοίταζε και μας διασκεδάζοντας με τα χάλια μας, σαν να ήθελα να μας κάνει να συμμετέχουμε στη χαρά του.

Ακόμη και στον κίνδυνο μετέδιδε σε όλους μας μια ανέμελη χαρά.

Εσείς και εγώ είμαστε σφιγμένοι, συγκρατημένοι,  και σιγουρεμένοι  από καλύτερη αγκαλιά, τέτοια  που μας εγγυάται εμπιστοσύνη σε κάθε περίπτωση της ζωής μας!