Θα ήθελα να διηγηθώ ένα περιστατικό από το οποίο εγώ ο ίδιος έμαθα  ότι το επί πλέον από αυτό που διαθέτω, όχι μόνο  δεν το  σπαταλώ αν το προσφέρω  στον πλησίον μου, αλλά αντιθέτως το τοποθετώ προς όφελος, το δίνω στον πραγματικό ιδιοκτήτη  του. Ανδενυπήρχεεκείνος…. Εάν δεν το έθετα στη διάθεση του θα πήγαινε σε σπατάλη, σε αχρηστία. 

Διέτρεχα ένα μονοπάτι  στην εξοχή, από ένα δέντρο δαμάσκηνων  άκουσα κάποιο να σφυρίζει.  Κάνω γνωστή το πέρασμά μου  με ένα αστείο:  «Κρίμα  που τα  ώριμα δαμάσκηνα  δεν είναι προσιτές». «Γεμίζω ήδη ένα καλάθι  – άκουσα τότε μια απάντηση:……Πρέπει να τα φάει κανείς γρήγορα……διότι διαφορετικά θα του κάνουν κακό……κρατούν λίγο…… Θέλεις;»

«Ευχαριστώ τα δέχομαι επειδή μου κάνουν  μόνο καλό».

Από την περίφραξη του κήπου, ο αγρότης  μου βάζει μερικά στο χέρι και μου λέει:  «Πάρε όσα θέλεις.  Από την ημέρα της συγκομιδής διαρκούν μόνο δύο μέρες».  Μετά πρόσθεσε ότι, για εκείνον και την οικογένειά του μου φθάνουν μερικά. «  τα άλλα τα θέτουμε στη διάθεση των πρώτων  περαστικών, όπως εσάς».

Τι όμορφη γενναιοδωρία – σκεπτόμουν μέσα μου –  Δωρίζουν  και είναι ευτυχισμένοι να δίνουν. Αυτό που δεν χρησιμεύει  στην οικογένειά του, είναι λογικά στη διάθεση των άλλων. 

Ο αγρότης  δεν το είπε αλά μου το έδωσε να καταλάβω: « Ο  Θεός μας τα χάρισε και σε μας…. και με αφθονία……και χωρίς πολύ δικιά μας εργασία…..Ας πάρουμε ότι μας χρειάζεται για δύο μέρες. Τοπαραπάνωδενείναιδικόμας».

Όσο δώρα μου έκανε ο Θεός…  Άλλα  είναι για μένα , άλλα για την κοινότητά μου……..αλλά το μεγαλύτερο μέρος  είναι για εκείνον τον πλησίον  που σε κάθε στιγμή περνά δίπλα μου.