ΑΓΑΠΗΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ

Μόλις έφθασα στον προορισμό μου, βάζοντας τα χέρια στην τσέπη, βρήκα με σελίδα χαρτιού που επειδή είχα τον καιρό να την διαβάσω όλη. Το χαρτί αυτό μου το είχε δώσει ο φίλος μου ο Σέργιος κάποια στιγμή. Στη σελίδα αυτή ήταν γραμμένα τα εξής: «πριν από μερικές ημέρες είχα πάει στο σπίτι της αδελφής μου για να δω την  ανιψια μου  που μετά από λίγες ημέρες θα την βάπτιζα. Ήμουν χαρούμενος διότι θα συναντούσα και τους γονείς της  για να ετοιμάσουμε μαζί το σημαντικό γεγονός: να βοηθήσουμε τη μικρή να  αναγεννηθεί  στη χριστιανική ζωή με το βάπτισμα. 

Μόλις πάτησα το πόδι μου στο σπίτι, πριν ακόμα χαιρετήσω  τους άλλους, η ματιά μου αναζητούσε  την ευτυχισμένη βαπτιζόμενη. Ήταν στην αγκαλιά της μητέρας της. Θα έλεγε κανείς πως ήταν η πρώτη που διασταύρωσε το βλέμμα και που με γέμισε με συνεχή και γιορτινά χαμογελάκια.

Έπειτα χαιρέτησα όλους τους άλλους, «μα για κοίταξε Σέργιε», μου έλεγε συνεχώς η εντυπωσιασμένη μητέρα μου, «η ανιψούλα σου δεν σταματά να σε κοιτάζει  και να ανανεώνει ευτυχισμένη τα χαμογελάκια της». Σαν να βλέπει σε σένα κάτι το καινούριο που της δίνει χαρά».

Αυτά τα χαμογελάκια με εντυπωσιάζανε  και  με οδήγησαν στο να σκεφθώ: Αυτό  το μωρό  μου γελάει έτσι , είναι απλώς γιατί δεν με γνωρίζει. Αντίθετα όποιος με γνωρίζει καλά «δυστυχισμένος», που είμαι, δεν μου γελάει έτσι».

Και ο Σέργιος ολοκληρώνει  την τελευταία του γραμμή  δίνοντάς μου την ευκαιρία να κάνω θησαυρό αυτή τη διήγησή του  για τα βιβλιαράκια που γράφω.

Χθες του απάντησα στο τηλέφωνο: «ο μικρός  έβλεπε σωστά, όπως βλέπει ο Θεός. Δεν τον ενδιαφέρει  το χθες σου, διότι δεν υπάρχει πια. Χάρη στη συγνώμη του και την ευσπλαχνία του τώρα είσαι πάντα αγαπητός.

Ένας εφημέριος