Φασαρία ή προσευχή. Ένα βράδυ,  ακριβώς την ώρα της προσευχής, στο Ναό μας, καλέστηκαν  μερικοί εργάτες  και οικοδόμοι  για να φτιάξουν ένα χώρισμα.
Ταυτόχρονα δύο χορωδίες:
οι μοναχοί που γέμιζαν τα κλίτη του Ναού με τις φωνές τους, ψέλνοντας  τους αίνους:
οι εργάτες  που έπρεπε να τρυπήσουν, να πλανήσουν, να σφυροκοπήσουν, να τρυπήσουν, να καρφώσουν.
Θορυβώδης στο Ναό η προσευχή των μοναχών ή θορυβώδη  τα εργαλεία  των εργατών;  Ποιός από τους «χορούς» προσευχόταν  και ποιες προσευχές  ήταν πιο έγκυρες  μπροστά στο Θεό;
Μήπως οι εργάτες ενοχλούσαν  τους μοναχούς με τη φασαρία τους ή  προσευχόταν με το θόρυβο των εργαλείων της εργασίας τους; Ποιός ενοχλούσε περισσότερο; Ποιός προσευχόταν καλύτερα; Μήπως οι μοναχοί  ενοχλούσαν  με τον λαρυγγώδη  θόρυβο των ύμνων; Ποιος προσευχόταν  καλύτερα, περισσότερο; Σίγουρα και οι δύο με τρόπο διαφορετικό και σε κοινωνία μεταξύ τους.
Σίγουρα στον Ουρανό φθάνει  η προσευχή  που ξεκινά από τον χορό των καρδιών:  δεν έχει σημασία, αν εκφράζεται  από την ψαλμωδία των ύμνων  ή από το θόρυβο του τρυπανιού, του ροκανιού και του σφυριού.
Ο  Θεός δεν ανέχεται μόνο τον εκκωφαντικό  θόρυβο  των προσευχών που γίνονται χωρίς τη συμφωνία των καρδιών.