Το κήρυγμα του Σεβασμιοτάτου Νικολάου

 

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς συγκέντρωσε αρκετές φράσεις του Ιησού, τις οποίες ονομάζει «παραβολές» που αφορούν πάνω απ’ όλα τη ζωή των πιστών των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων. Απ’ όσο παρατηρήσατε αυτές εκφράζονται δύο-δύο: δύο τυφλοί, μαθητής και δάσκαλος, δύο αδέρφια, δύο δέντρα, δύο άντρες, δύο σπίτια. Είναι ένας τρόπος που χρησιμοποιεί ο ευαγγελιστής για να διευκολύνει τη μνήμη των αναγνωστών του.

Η παραβολή του τυφλού που οδηγεί έναν άλλον τυφλό είναι η συντομότερη από τις άλλες και αποτελείται μόνο από μία γραμμή.

Είναι ένα προκλητικό δίδαγμα. Όλοι ακολουθούμε οδηγούς, λίγο πολύ συνειδητά. Είμαστε όλοι θύματα των επιρροών που δημιουργούν οι άλλοι στη ζωή μας. Επηρεαζόμαστε από πολιτικούς, από συγγραφείς, ή τραγουδιστές, ή ιερείς… κλπ, δεν πρέπει όμως να ξεχνούμε ότι «ένας τυφλός δεν μπορεί να οδηγήσει έναν άλλον τυφλό;».

Η προειδοποίηση είναι ξεκάθαρη, αλλά σε ποιον απευθύνεται; Σε κάθε μαθητή που έχει τον πειρασμό να μην αναγνωρίσει τη δική του ανικανότητα και νομίζει ότι είναι ο μόνος κατάλληλος να οδηγεί τους άλλους. Το πρόβλημα όμως είναι όταν νομίζουμε ότι γινόμαστε οι κύριοι καθοδηγητές των άλλων.

Μόνο ο Ιησούς μπορεί να προτείνει τον εαυτό του ως  σίγουρο οδηγό μας. Είναι ο μόνος που είναι η αλήθεια, το φως και η ζωή.

Είναι το ρίσκο που διατρέχουμε όσοι ασκούμε ένα ρόλο ευθύνης, ένα υπούργημα, μία εξουσία. Ο κίνδυνος είναι να γίνουμε κριτές των άλλων, αντικαθιστώντας τον Κύριο με τον εαυτό μας και αφήνοντας τα δικά μας λόγια να περάσουν σαν να ήταν λόγια δικά του.

Το να θέλεις να οδηγείς τους άλλους μπορεί να φαίνεται σαν πράξη αγάπης, αλλά όταν είσαι τυφλός και προσποιείσαι ότι βλέπεις, τότε η αγάπη μπορεί να οδηγήσει τους ανθρώπους σε λακκούβες.

Πόσο δύσκολο είναι να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας. Αυτό που βλέπουμε στους άλλους σαν «δοκάρι», το βιώνουμε μέσα μας σαν άχυρο. Ό,τι καταδικάζουμε στους άλλους, το συγχωρούμε εύκολα τον εαυτό μας. Ευγενικοί με τον εαυτό μας, ανελέητοι με τους άλλους.

Ξέρω τι σκέφτεστε αγαπητοί αδελφοί και αδελφές: τότε πρέπει να αποφύγω να κρίνω οτιδήποτε; Με τον κίνδυνο να μην δίνω καμία αξία σε κάτι.  Όχι, ο Ιησούς μας προσφέρει ένα κριτήριο: να κρίνουμε τα πάντα και τους πάντες αλλά με τα μάτια του Θεού. Η δράση μας πρέπει να είναι αποτέλεσμα της συνάντησης που έχουμε μαζί του. Δεν είναι θέμα να μην κρίνουμε καταστάσεις αλλά να τις βλέπουμε με το μάτι του Θεού Πατέρα που είναι φιλεύσπλαχνος προς όλους.

Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας υπενθυμίζει ότι τα δέντρα αναγνωρίζονται από τα φρούτα. Καλό φρούτο, καλό δέντρο – είναι τόσο απλό. Το δέντρο είναι σύμβολο της ζωής, γιατί παίρνει ό,τι δεν είναι ζωντανό (γη, νερό, αέρα και φως) και τα μεταμορφώνει σε ζωή. Το δέντρο όμως είναι και σύμβολο του ανθρώπου, διότι έχει ρίζες κάτω από τη γη, αλλά στέκεται όρθιο πάνω από τη γη, με κατεύθυνση τον ουρανό.

Ο Ιησούς μας λέει ότι ο καθένας ενεργεί σύμφωνα με τη φύση του: μια μηλιά θα παράγει αναγκαστικά μήλα, δεν χρειάζεται να πιέζεις τον εαυτό σου. Πώς όμως μπορώ να καταλάβω ότι ζω ως «παιδί του Θεού»; Η απάντηση είναι απλή: από τους καρπούς που παράγω, από τα χριστιανικά έργα που κάνω. Αν οι καρποί μου είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, υπομονή, καλοσύνη, καλοσύνη, πραότητα, εγκράτεια… τότε σημαίνει ότι το δέντρο της ζωής μου έχει ρίζες αγάπης.

Πού βρίσκεται η αρχή του καλού και του κακού; Στην καρδιά. Όλα τα πράγματα είναι καλά. Δεν υπάρχει κακό πράγμα στον κόσμο γιατί ο Θεός έφτιαξε τα πάντα, η χρήση του είναι καλή ή κακή. «Ένας άνθρωπος αξίζει όσο αξίζει η καρδιά του» έλεγε ο Γκάντι. Η καλή καρδιά παράγει το καλό. Η κακή καρδιά παράγει θάνατο.

Στο τέλος μια έκπληξη. Ο πρώτος καρπός της καρδιάς είναι ο λόγος μας: «Το στόμα μας εκφράζει αυτό που ξεχειλίζει από την καρδιά». Οι κύριες πράξεις του ανθρώπου δεν είναι έργα αλλά λόγια γιατί όλες οι σχέσεις μας δημιουργούνται πρώτα με τα λόγια. Ίσως μου πείτε: μα είναι δυνατόν να αλλάξεις τον κόσμο με τα λόγια; Για εμάς που είμαστε αδύναμοι σε αποτελεσματικότητα, φαντάζει αφελές, ωστόσο δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από το λόγο, διότι αναφέρεται στη νοημοσύνη και την ελευθερία του ανθρώπου. Σε εμάς, όσο και αν φαίνεται περίεργο, σ’ εμάς, σε όλους μας και σε όλες σας ο Κύριος εμπιστεύεται το ευαγγέλιο, που είναι ο Λόγος Του. Είναι ο θησαυρός που φυλάσσουμε μέσα όμως μέσα σε εύθραυστα πήλινα δοχεία, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος. Ας προσέχουμε λοιπόν μη μας πέσει το πήλινο δοχείο από τα χέρια μας και χάσουμε αυτό τον αναντικατάστατο  θησαυρό που είναι ο Λόγος του Κυρίου που δημιουργεί την πίστη μας. Αμήν.

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

14η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ, Κύκλος Γ

14η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ   Κύκλος Γ ΑΝΤΙΦΩΝΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ (Ψλ 48 [47], 10-11) Αναπολούμε, Κύριε, το έλεός σου, μέσα στο ναό σου. Όπως,

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου