ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΖΥΓΙΣΜΕΝΟ
 

«Το ξέρεις αυτό;» Ήταν τα λόγια του θυρωρού στην οδό….. ,που απεύθυνε σε όλους τους φίλους που έμπαιναν στην πολυκατοικία. Με αυτά τα λόγια έκανε την εισαγωγή σε ένα αστείο, σε ένα ανέκδοτο, σε ένα εύρημα των οποίων ο ίδιος ήταν ήταν μια πηγή ανεξάντλητη.
Ένα πρωί τον συνάντησα. Όμως ούτε ένας χαιρετισμός, ούτε μια κουβέντα, ούτε καν τη γνωστή φράση που έλεγε στον κάθε εισερχόμενο: «το ξέρεις αυτό;» Γνωρίζοντάς τον δεν μου έμενε τίποτε άλλο από το να τον ρωτήσω: "Κώστα ….. τι συνέβη;»
Μου έκανε ένα νόημα ότι δεν θέλει να μιλήσει δημόσια. Πήγαμε λίγο πιο πέρα και μου διηγήθηκε με κάθε λεπτομέρεια το δράμα που ζούσε με τη σύζυγό του και του φαινόταν ότι το πιο συνετό που θα μπορούσε να κάνει ήταν να την χωρίσει. «Δεν μπορούμε πια να ζούμε μαζί….. Όλα μεταξύ μας τέλειωσαν. Η Γιάννα ναι, η γειτόνισσα μας , αυτή ναι με καταλαβαίνει και θα κάνει πιο εύκολη τη ζωή μου.».
Αφού τον άκουσα με προσοχή και για αρκετή ώρα και βλέποντάς τον πως σιγά – σιγά να μείωνε την βαρύτητα της τραγωδίας, με ένα χαμόγελο μου, του επανέλαβα τη φράση που συνήθως εκείνος έλεγε: «το ξέρεις αυτό;» Όχι μου απάντησε εκείνος με ένα δικό του χαμόγελο. Και τότε του διηγήθηκα αυτό που ήθελα. Στο τέλος μου λέει: «Αν είναι ο Θεός που ζύγισε το σταυρό και για τον δικό μου ώμο…. τότε επιλέγω και πάλι τη σύζυγό μου».