Μολονότι η προηγούμενη απάντηση στο άρθρο του κ. Λεβογιάννη μπορεί κάλλιστα να καλύψει τη νέα παρέμβασή του, εντούτοις μερικές διευκρινήσεις είναι αναγκαίες.

Τόσο η προηγούμενη όσο και η παρούσα απάντηση εκφράζει προσωπικές θέσεις  και σε καμία περίπτωση δεν εκδηλώνει ή αντιπροσωπεύει την επίσημη θέση της Καθολικής Αρχιεπισκοπής Νάξου-Τήνου.

Το άρθρο του κ. Λεβογιάννη στο my naxos αναφέρεται ξεκάθαρα στα καθολικά σχολεία του Κάστρου και όχι σε καθολικούς μοναχούς: “Αντίθετα τα καθολικά σχολεία της Χώρας στο κάστρο (Σχολή Ιησουιτών, Σχολή Ουρσουλινών, Σχολή Καπουκίνων) και στα Μονοίτσια της Τραγαίας ασκούσαν προσηλυτισμό στο καθολικό δόγμα των νέων στη Χώρα και τα χωριά”.

Θεωρώ ότι ένα και μόνο συμβάν, όπως εκείνο που περιγράφει ο κ. Λεβογιάννης, δεν μπορεί να αποτελέσει ποτέ κανόνα ή βάση που να τεκμηριώνει και να χαρακτηρίσει ως πάγια τακτική μια κατάσταση. Αλλά ακόμα και αν ισχύει το αντίθετο, ένα μυθιστόρημα, όπως είναι η Αναφορά στον Γκρέκο του Ν. Καζαντζάκη, δεν μπορεί να αποτελέσει πηγή μιας ιστορικής μελέτης και οι λόγοι είναι προφανείς.

Ίσως θα ήταν τιμιότερο από πλευράς του κ. Λεβογιάννη, αν όλες αυτές τις “αλήθειες” γύρω από τα καθολικά σχολεία τις έγραφε την περίοδο που και ο ίδιος χρημάτισε καθηγητής σε ιδιωτικό καθολικό σχολείο στην Αθήνα!

Ο Αίσωπος είπε: όφις το δέρμα αποδύεται, την γνώμην δε ουδαμώς. Και πόσο δίκιο είχε!!!

π. Γεώργιος Παλαμάρης