Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος καί Οκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος

«Τό μεγαλεον καί ἡ δύναμις τς γάπης ες τό Σεπτόν Κέντρον τς ρθοδοξίας καί ὁ σημερινός νθρωπος»

πό τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου ταλίας καί Μελίτης κ. κ. Γενναδίου

 

Δέν εἶναι δυνατόν ἕνας ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος θέλει μίαν «Ἐκκλησίαν πτωχήν», ἤ ἕνας ἄλλος ὁ ὁποῖος ἀγωνίζεται διά τήν προστασίαν τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ, νά μήν εἶναι ἀμφότεροι ἄνθρωποι τοῦΘεοῦ, νά μήν εἶναι κεχαριτωμένοι μέ τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ: ὉἘπίσκοπος Ρώμης καί ὁἘπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, οἱ δύο Πατριάρχαι Ἀνατολῆς καί Δύσεως, Κορυφαί τιμῆς καί ἀγάπης, ἀλλά καί πρῶτοι Διάκονοι τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐλευθερώνονται ἀπό τό ἐπικίνδυνον συναίσθημα τοῦ Συναγωνισμοῦ, τό ὁποῖον δημιουργεῖ πολεμικήν καί ἐχθρότητα, διαφοράς καί ἀνισότητας, ὄχι μόνον εἰς τήν πνευματικήν, ἀλλά καί εἰς τήν κοινωνικήν ζωήν τῶν ἀνθρώπων.

Διά νά φθάσῃ ἕνας ἄνθρωπος εἰς τήν πολιτισμένην αὐτήν χριστιανικήν πραγματικότητα, πρέπει, βεβαίως, νά καθοδηγηθῇἀπό τήν ἀνεξάντλητον δύναμιν τῆς ταπεινώσεως, ἡὁποία εἰς τήν οὐσίαν εἶναι αὐτή ἡ Ἀγάπη, ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος χαριτώνει τόν ἄνθρωπον, τόν ἐλευθερώνει ἀπό τήν ἀμφιβολίαν καί τήν ἀπογοήτευσιν, προσθέτει εἰς αὐτόν διάθεσιν διά προσευχήν, τροφοδοτεῖ αὐτόν μέ τήν Χάριν τοῦ Παναγίου Πνεύματος, φωτίζει αὐτόν νά λάβῃ ἀγαθάς καί χρησίμους ἀποφάσεις, καί εἰς τήν περίπτωσίν μας λαμβάνουν τήν μεγαλειώδη ἀπόφασιν διά μίαν νέαν Συνάντησιν – Πορείαν ἀγάπης, εἰρήνης, ἐλπίδος καί ἑνότητος – εἰς τήν Πόλιν τῆς Ὑπερμάχου ΣτρατηγοῦΠαναγίας, εἰς τήν Πόλιν τοῦΜεγάλου Κωνσταντίνου.

Ἡμεγαλοπρεπής, ἀλλά καί ἀδελφική, Συνάντησις τῶν δύο πρώτων πνευματικῶν Ἡγετῶν της Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας εἰς τό ἐνδοξότατον Φανάριον, τήν Καθέδραν τοῦΟἰκουμενικοῦΠατριάρχου, ὁπωσδήποτε θά μείνῃἱστορική καί λαμπροτάτη μέσα εἰς τούς αἰῶνας τοῦπαρελθόντος καί τοῦπαρόντος, ἀλλά, βεβαίως, καί τοῦ μέλλοντος, ὅμως, νομίζω ταπεινά ὅτι ἡ Συνάντησις αὐτή θά μείνῃ εἰς τήν ζωήν τοῦ πιστοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦὡς μία σταθερή καί ἀσυναγώνιστη ἐμπειρία καί πραγματικότης καταλλαγῆς καί ἀδελφοσύνης, σημαντικοτέρα καί ἀξιολογωτέρα, βεβαίως, τῶν προηγουμένων Συναντήσεων, «Γέφυρα ἀγάπης, εἰρήνης, ἐλπίδος καί ἑνότητος», διά τήν συνέχισιν τῆς θεϊκῆς αὐτῶν πορείας πρός τό Εὐαγγελικόν Μήνυμα: «ἵνα ἕν ὦσι», διότι κατά πρῶτον λόγον αἱ“Questioni”: διαίρεσις, σκάνδαλον, εὐθύνη, ἔχουν, ὅλως ἰδιαιτέρως, εὐαισθητοποιήσει τούς Ἁγιωτάτους Πρωταγωνιστάς της, οἱ ὁποῖοι ἀπέναντι τοῦ Δημιουργοῦ Θεοῦ εἶναι περισσότερον ἀπό ὅλους ὑπεύθυνοι διά τήν μή συμπόρευσιν τοῦ κόσμου, καί ἰδίᾳ τῶν Χριστιανῶν, εἰς τήν ἐκπλήρωσιν τῆς Βουλῆς τοῦ Θεοῦ«ἵνα ἕν ὦσιν», ἡ ὁποία εἶναι «Θεϊκή Διαθήκη» καί, μάλιστα, ἀναμένει τήν πορείαν πάντων πρός αὐτήν, ὥστε ἡ ερωτάτη αὐτή Διαθήκη νά γίνῃ ἀπό ὅλους βίωμα, νά ζοῦν, δηλαδή, σύμφωνα μέ τόν ὑπερφυσικόν ἀποστολικόν λόγον: «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς», τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Κατά δεύτερον λόγον, παρατηρῶ καί δια βλέπω ὅτι οἱ«Valori»:

 ἐλευθερία, θέλησις, ἀδελφοσύνη, προσευχή, ἀπόφασις καί ἐπιστροφή εἰς τήν ἀρχικήν –θεϊκήν- ἀγάπην, μέ τήν πάροδον τοῦχρόνου, πᾶσαι αἱθεοφρούρητοι αὐταί ἀξίαι ἀποτελοῦν ἀληθινά καί ἐμπειρικά αὐτῶν βιώματα, τοὐτέστιν βιώνουν τήν ζῶσαν καί δημιουργικήν πίστιν, ἡὁποία τούς ἐνισχύει, ὅπως, καί ἡπλήρης αὐτῶν ἀφοσίωσις πρός τόν «ἐκ τῆς Παρθένου γεννηθέντα καί Σταυρόν ὑπομείναντα καί θάνατον καταδεξάμενον καί Ἀναστάντα ἐκ τῶν νεκρῶν Χριστόν», τόν «Αὐτόν εἰς τούς αἰῶνας», τόν Ὁποῖον πρό ὀλίγου καιροῦ προσεκύνησαν εἰς τούς Ἁγίους Τόπους, ἔνθα ἔδρασε καί ἔδωσε τήν ζωήν Του «λύτρον ἀντί πολλῶν», καί ἐχαρίσατο τῷ κόσμῳ τήν σωτηρίαν, συνεχίσουν τήν θεόσεπτον αὐτήν πορείαν διά τήν ἀποκατάστασιν τῆς τάξεως, ἐναντίον τοῦ σκανδάλου τῆς διαιρέσεως, διά τήν συμπόρευσιν ὅλων πρός τό σωτήριον αὐτό Μήνυμα, καί τήν ἐκπλήρωσίν του, καί τοῦτο διά νά «πιστεύσῃὁκόσμος», διά νά σωθῇὁκόσμος, διότι, πράγματι, ἡδιαίρεσις ἀποτελεῖ μέγιστον ἐμπόδιον διά νά πιστεύσῃ ὁ συνάνθρωπός μας εἰς τήν λυτρωτικήν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου, καθόσον, μέ λύπην του, παρατηρεῖ ὅτι εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν τῶν πιστῶν ὑπάρχει συναγωνισμός, ἀντιπαλότης, πολεμική, ἐχθρότης, διαφοραί καί γενικά διαβλέπουν μίαν πνευματικήν καί ἠθικήν ἀταξίαν, μίαν ἀνώμαλον συμπεριφοράν, ἡ ὁποία ἀπέχει κατά πολύ, εἰς ὅλας τάς ἐκφάνσεις της, ἀπό ἐκείνην τήν ὁποίαν ὁ Ἀρχηγός τῆς πίστεώς μας ἐθέσπισε, τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης, τῆς ἐλπίδος καί τῆς ἑνότητος.

Παρά τήν ἀθλιωτάτην αὐτήν συμπεριφοράν δράσεως καί κινήσεως τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας, ζητεῖ εἴτε διά τόν ἕνα λόγον, εἴτε διά τόν ἕτερον, ἐπιφάνειακά ἤ εὐσυνείδητα, ἀλλά καί οἱ πιστοί, ἀκόμη καί ἐκεῖνοι οἱκαλῆς θελήσεως, σημεῖα νέα, φωτισμένα καί ἐμφανῆ, ἱκανά νά βοηθήσουν αὐτόν, ἐν τῇ πράξει, εἰς τήν προώθησιν τῆς θεϊκῆς αὐτῆς ὑποθέσεως εἰς τήν συμπόρευσιν ὅλων πρός τό «ἵνα ἕν ὦσιν», τό ὁποῖον εἶναι ἔργον καί καθῆκον ἰδιαίτερον τοῦ πιστοῦ τῆς σήμερον, ἐφόσον εἰς τόν κόσμον δέν ἔρχεται πλέον ὁ Χριστός διά νά τόν λυτρώσῃ ἀπό τήν βαρεῖαν ἀμαρτίαν τῆς διαιρέσεως, ἡ ὁποία περικλείει ἀπελπισίαν, ἀναστάτωσιν, ἀνωμαλίαν, σκάνδαλον. Δυνάμεθα νά εἴπωμεν ὅτι διά τόν ἄνθρωπον δέν ἀπομένει ἕτερον νά πράξῃ, παρά νά σταυρωθῇ ὁ ιδιος διά νά καθαρισθῇ ἀπό τά πάθη του, τόν ἐγωϊσμόν, τόν φανατισμόν, τό μῖσος, τήν μισαλλοδοξίαν, τήν ἀρχομανίαν, τό ψεῦδος, τήν ἀπάτην. 

Προσδοκεῖ νά ἴδῃ νέον ἄνοιγμα, μέ Ἀνακοινωθέν ἐποικοδομητικόν, προοδευτικόν καί δημιουργικόν, μέ πνεῦμα Χριστοῦ, περιμένει νέα βήματα πρός τά πρόσσω, χώρις φόβον καί ἀμφιβολίας, ἰδίᾳ εἰς τά σημεῖα ἐκεῖνα εἰς τά ὁποῖα εἶναι δυνατόν εἰς τούς νῦν καιρούς νά πράξωμεν «μηδέν ἐπιτίθεσθαι … πλήν τῶν ἐν ἀνάγκαις» (Πράξ. 15,28), «Τῇ οἰκονομίᾳ χρωμένῃ ὅπου ἐγχωρεῖ, μή θεωροῦσα ὡς ἀπαραίτητον προϋπόθεσιν τῆς ἑνότητος τήν ἄκαμπτον καί στατικήν ὁμοιομορφίαν εἰς τά ἐπουσιώδη, εἰθισμένη, … ἀνέκαθεν ἐπεζήτησε τήν συνάντησιν καί συνεργασίαν», κατά τόν σοφόν λόγον τοῦ ἐκλαμπροτάτου καί Μεγάλου Μητροπολίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, Ἡλιουπόλεως καί Θείρων Μελίτωνος, ὁὁποῖος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὡς Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος (εἰς «Στάχυς», 1-2, 1965, σσ. 20-21. Πρβλ. ΓενναδίουΖερβοῦ, (νῦνΜητροπολίτουἸταλίαςκαίΜελίτης), Il Contributo del Patriarcato Ecumenico per l’unità dei Cristiani, Città Nuova, 1974, σ. 31). Θέλει νά ἴδῃ ὁ ἄνθρωπος τῆς σήμερον, ὁ ὁποῖος χαρακτηρίζεται διά τήν ἀδιαφορίαν καί τό προσωπικόν του συμφέρον, προσηλωμένος εἰς τό χρῆμακαί τήν ματαιότητα, δοῦλος, χωρίς ἀμφιβολία, τῆς ἐκκοσμικεύσεως καί τοῦ νέου θεοσεβισμοῦ, ὅπως εὔστοχαπαρατηροῦν, νά ζήσῃ γεγονότα συναρπαστικά,
νά ἔχῃ μαρτυρία ς σχετικά μέ τήν πρόοδοντῆς συνεργασίας ἐπί τοῦ προβλήματος, νά ἱκανοποιηθῇ πνευματικά μέ τούςἀγαθούς καί πλουσίους καρπούς τῆς ποιμαντικῆς συμπεριφορᾶς καί νά απολαύσῃ τόν ἀμοιβαῖο νἀ αδελφικόν σεβασμόν ἐν πάσῃ εἰλικρινείᾳ, ἀλληλοστηριζόμενοικαίἀλληλοβοηθούμενοιμεταξύτωνοἱΧριστιανοί, διά τήν εἰρηνικήν συμβίωσιν τῶν λαῶν καί τήν προστασίαν τῆς δημιουργίας τοῦ Θεοῦ.

Γνωρίζομεν πολύ καλά ὅτι οἱἄπιστοι δέν ὑπάρχουν μόνον εἰς τούς χρόνους τοῦΠαραλυτικοῦτῶν 38 χρόνων. Αὐτοί, ὅπως ἐνθυμούμεθα ἀπό τό Εὐαγγελικόν ἀνάγνωσμα, δέν εἶναι εὐχαριστημένοι μόνον μέ τήν θεϊκήν παρέμβασιν: «… ἀφέωνταί σου αἱἁμαρτίαι…», ἀλλά περιμένουν νά ἀκούσουν καί τό ἕτερον Εὐαγγελικόν ρῆμα: «ἆρον τόν κρέβατόν σου καί περιπάτει».

Οἱκαροί οὐμενετοί!

Εἶναι, ὅμως, φοβερόν διά τόν ἄνθρωπον τῶν καιρῶν μας νά μήν ἔχῃὑπομονήν, νά μή προσεύχεται μέ εὐλάβειαν καί προσοχήν, νά εἶναι ἀπαιτητικός, νά ζητῇσυνεχῶς καί νά μήν ἀγαπᾷ. Τό συμφέρον κυριαρχεῖ, ἀλλά ὁἄνθρωπος δέν ἀντέχει εἰς τάς δοκιμασίας, εἶναι ἀδύνατος νά βοηθήσῃτόν ἑαυτόν του εἰς τήν σημερινήν πολύπλευρον κρίσιν. Καί αὐτή ἡπίστις του εἶναι ἐπιφανειακή, ἡδέ ἐπικοινωνία του μέ τόν Θεόν εἶναι χωρίς νόημα, διότι εἶναι ἀκατήχητος καί ἀγράμματος μέσα εἰς τήν κατανυκτικήν, μυσταγωγικήν καί ἁγίαν πορείαν τῆς Μητρός Ἐκκλησίας μας.

Εἰς τήν πνευματικήν, ἠθικήν, κοινωνικήν καί πολιτιστικήν αὐτήν δημιουργηθεῖσαν κατάστασιν τῆς διαφθορᾶς, τοῦ ἀμοραλισμοῦ, τῆς συναλλαγῆς, τῆς στειρότητος καί τῆς ἐγωϊστικῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ ἑαυτοῦτου, ἀλλά καί τῆς ἐπιδεικτικῆς ἀφιλίας πρός τόν συνάνθρωπόν του, μέ συνεπείας ἐπικινδύνους καί ἰταμάς ἐπιβουλάς κατ’ αὐτοῦ, ἡ ταπεινή διακονία καί ἡ ἁπλουστάτη ζωή τῶν δύο Πρώτων Ἐπισκόπων τῆς Χριστιανοσύνης, τοῦ Πάπα Ρώμης Φραγκίσκου καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ἡ ὅλη συμπεριφορά, καί εἰδικά ἡ προσέγγισις αὐτῶν πρός τόν ἄνθρωπον, καί ταύτόχρονα ἡ ὑπομονητική μεταχείρησις, φροντίς καί ἐπιμέλεια αὐτῶν πρός αὐτόν, εἶναι μία πατερική ἀσκητική πορεία, ἡ ὁποία φωτίζει, ἐνισχύει καί ὁδηγεῖτόν ἄνθρωπον εἰς ἕν μέλλον ἐλπιδοφόρον, βοηθε ῖαὐτόν νά ἐξέλθῃ ἀπό τήν περιπέτειαν τῆς ἀναδελφοσύνης καί τῆς ἀδιαφορίας καί αὐτῆς τῆς μοναξιᾶς. Εἶναι ὑπέροχον καί φωτεινότατον παράδειγμα ἡπορεία αὐτή ἀγάπης, ταπεινώσεως, προσευχῆς καί πιστότητος τοῦπιστοῦτῷθελήματι τοῦΘεοῦ.

Ἡἐπιστροφή, λοιπόν, εἰς τούς χρόνους μας, τῆς πρώτης – ἀρχικῆς- θεϊκῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία χαριτώνει τήν ἀνθρωπίνην καί ἐκκλησιαστικήν πορείαν τῆς ζωῆς καί τῆς διακονίας τῶν Ἁγιωτάτων Μορφῶν τοῦ Πάπα καί τοῦ Πατριάρχου, ἡ πορεία αὐτή τῶν δύο σεπτῶν ἀνθρώπων, τούς ὁποίους βλέπομεν καί ἀκούομεν, εἶναι ἡ μοναδική πορεία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖεἰς τήν συμπόρευσιν πρός ἐκπλήρωσιν τῆς Διαθήκης τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ: «ἵνα ἕν ὦσιν», καί δή ἔχει θησαυρόν ἀνεκτίμητον τάς ἀξίας της, αἱ ὁποῖαι σκορπίζουν τήν εἰρήνην, τήν ἐλπίδα, τήν ἀγαλλίασιν, τήν εὐλογίαν τοῦΘεοῦ.

Συμπέρασμα: Ὁ ἄνθρωπος τῆς σημερινῆς ἐποχῆς πρέπει νά παύσῃ νά ἀσχολῆται μόνον μέ τόν ἑαυτόν του. Πρέπει, ὁπωσδήποτε, νά πλησιάσῃ τόν συνάνθρωπόν του, νά τόν γνωρίσῃ καί νά δώσῃεἰς αὐτόν ἀγάπην. Χωρίς τήν πατερικήν αὐτήν ἄσκησιν, ἡ ὁποία ἀνοίγει δρόμους, ἐμπνέει καί καθοδηγεῖ, ὁ ἄνθρωπος εἶναι δυστυχισμένος, διότι δέν αἰσθάνεται τήν παρουσίαν τοῦ Θεοῦ καί δέν ἔχει τήν Ἄνωθεν ἐνίσχυσιν, ἑπομένως εἶναι ἀδύνατον νά καταλάβῃτό σκάνδαλον τῆς διαιρέσεως καί νά ἀγαπήσῃ τόν πλησίον του, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀδελφός του. Ἐξάλλου ἡ σωτηρία καί ἡ αἰώνιος ζωή δέν εἶναι δι’ ὡρισμένους, ἀλλά δι’ ὅλους τούς ἀνθρώπους, δι’ ὅλον τόν κόσμον, ὅπως καί ἡ διδασκαλία του.

Τά Μ.Μ.Ε. ἐδημοσίευσαν ὅτι εἰς τό εὐκλέστατον Φανάριον, ἐπ’ εὐκαιρίᾳ τῆς Θρονικῆς Ἑορτῆς τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ἑορταζούσης τήν πανίερον μνήμην τοῦ ἱδρυτοῦ της, Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ὁ Πάπας Ρώμης Φραγκίσκος θά ἐπισκεφθῇ τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον καί θά κάμῃ ἐπίσημον ἐπίσκεψιν πρός τήν Ἐκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως.

Ἡ Συνάντησις εἰς τήν Καθέδραν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἡ ὁποία θά εἶναι ἱστορική καί περίλαμπρος ἀπό πλευρᾶς Ἱστορίας καί Πολιτισμοῦ, θά χαρακτηρισθῇ, κατά τήν γνώμην μου, πρωτίστως ὡς «Ἀδελφική», μεγίστης σημασίας, διότι εἰς τό Φανάριον θά λάμψῃ, μέ Πατριαρχικήν σεμνότητα καί ἀναστάσιμον ἀγαλλίασιν, τό μεγαλεῖον, ἡδόξα καί ἡ δύναμις τῆς πρώτης-ἀρχικῆς- θεϊκῆς ἀγάπης, τῆς ὁποίας εἰς τούς χρόνους, εἰς οὕς ζῶμεν καί κινούμεθα, ἀληθινοί αὐτῆς φορεῖς εἶναι ὁ Πάπας Ρώμης καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, διάκονοι πιστοί τῆς Διαθήκης τοῦΚυρίου: «ἵνα ἕν ὦσι», καί ταπεινοί ἐργάται εἰς τό βοηθῆσαι τόν λαόν τοῦΘεοῦεἰς τήν συμπόρευσίν του εἰς τό θεϊκόν αὐτό μήνυμα, σημεῖον ἐξαίσιον διά νά πιστεύσῃ ὁ κόσμος. Θά γίνουν Ἰνδάλματα, ὑψίστης περιωπῆς καί κύρους παγκοσμίου, θά ἀποτελέσουν τρανότατον παράδειγμα ἀδελφικῆς συνεργασίας διά τήν ἐπιστροφήν τῆς πρώτης -ἀρχικῆς- θεϊκῆς ἀγάπης καί θά εἶναι διά τούς παρευρισκομένους, καί δι’ ὁλόκληρον τόν κόσμον, δῶρον καί εὐλογία τοῦΘεοῦ. Οἱδύο Θεοπρόβλητοι καί Θεοτίμητοι Ἐπίσκοποι Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, πατερικόν παράδειγμα ἀγάπης, εἰρήνης, ἐλπίδος και ἑνότητος, εἰς Φανάριον, μέ τούς λόγους καί τήν ἐκκλησιαστικήν αὐτῶν συμπεριφοράν, θά καταδείξουν εἰς ὅλους τήν πορείαν τήν ὁποίαν ὀφείλει νά διατρέξῃκάθε πιστός ἄνθρωπος καί κάθε ἄνθρωπος καλῆς θελήσεως, ἐάν θέλῃνά ἐξέλθῃ ἀπό τήν κρίσιν: Θά πράξῃ σύμφωνα μέ τό Θέλημα τοῦ Θεοῦ, διά νά εἶναι σῶος, ἐλεύθερος, εἰρηνικός, ἐάν θέλῃνά ἔχῃ βοηθόν καί συναντιλήπτορά του τόν Θεόν.

Ἡ ἀγάπη εἶναι Αὐτός ὁΘεός, ὁὉποῖος ἐδώρησεν εἰς τόν ἄνθρωπον τήν σωτηρίαν καί τήν αἰώνιον ζωήν. Μέ αὐτήν τήν χαράν καί τήν δύναμιν θά χαριτώσουν οἱδύο Σεπτοί Προκαθήμενοι τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας τόν λαόν τοῦΘεοῦ, καί ἀκόμη θά ἐνθυμηθῇτούς λόγους τοῦΠάπα: «Εἴμεθα ἀδελφοί, μᾶς ἑνώνει ἡἀγάπη». Καί ἀκόμη θά ἐνθυμηθῇὁλαός τοῦΚυρίου τό φίλημα τῆς σεπτῆς δεξιᾶς τοῦΟἰκουμενικοῦΠατριάρχου ἀπό τόν Πάπα εἰς τά Ἱεροσόλυμα. Θά ἀνακαλέσῃεἰς τήν μνήμην του τήν ἀπρόσμενον καί μοναδικήν εἰς ὕψος σημασίας καί ἀξίας σκηνήν νά πίπτῃὁΠάπας Παῦλος ὁΣΤ΄ εἰς τά πόδια τοῦἀοιδίμου σοφοῦΜητροπολίτου Χαλκηδόνος Μελίτωνος. Ὅσοι παρηκολούθησαν τήν εἰς Φανάριον Συνάντησιν τοῦΠάπα Παύλου τοῦΣΤ΄ μετά τοῦΟἰκουμενικοῦΠατριάρχου Ἀθηναγόρου, ἴσως ὡρισμένοι γνωρίζουν μίαν μικράν μεταξύ των στοιχομυθίαν. Κατά τό Πρόγραμμα τῆς Συναντήσεως, ὁΠάπας ἔφθασεν ἀργότερον ἀπό τήν καθωρισμένην ὥραν, ὁπότε ἐρχόμενος λέγει εἰς τόν Πατριάρχην: «Συγγνώμη, Παναγιώτατε, ἔφθασα ἀργά». ὉΠατριάρχης ἀπήντησε: «Ἁγιώτατε, περιμένω ἐδῶ11 αἰῶνας» (Τό ἤκουσε ὁΣεβασμιώτατος Καρδινάλιος Willebrands, τότε Γραμματεύς τοῦSegretariatoperlaPromozionedell'Unità deiCristiani). Γενικά, διά τόν ἄνθρωπον, ἰδίᾳδιά τόν πιστόν λαόν τοῦΘεοῦ, ὅλα τά γεγονότα αὐτά θά εἶναι φωτεινότατα σημεῖα, καί πειστικά μηνύματα, τῆς ἐπιστροφῆς τῆς πρώτης -θεϊκῆς- ἀγάπης, ἡὁποία εἶναι Αὐτός ὁΘεός, ὁὉποῖος μέ τήν ταπείνωσίν του ἔσωσε καί ἐδόξασε τόν ἄνθρωπον. Τό μεγαλεῖον καί ἡδύναμις τῆς Ἀγάπης θά λάμψῃκαί θά ἐνισχύσῃ, θά ἐνθαρρύνῃκαί θά βοηθήσῃτόν ἄνθρωπον. Αἱδύο Ἐκκλησίαι, Ρώμης καί Κωνσταντινουπόλεως, ἱδρυθεῖσαι ἀπό τούς δύο ἀδελφούς, Πέτρον καί Ἀνδρέαν, θά εὐρεθοῦν, καί πάλιν, μέ τούς Διαδόχους αὐτῶν, ἡμία πλησίον τῆς ἄλλης, ἀναμιμνησκόμεναι ἰδίᾳτάς ἱστορικάς ἀτύχους καί δυστυχεῖς ἐκείνας στιγμάς, αἱὁποῖαι ἀπέβησαν αἰτία καί ἐμπόδιον διά τήν μή ἐπιστροφήν τῆς πρώτης – θεϊκῆς – ἀγάπης, ἡὁποία συνέδεε τάς δύο ἀδελφάς Ἐκκλησίας καί διέλυε τάς μεταξύ των διαφοράς, κάθε ἀντίθεσιν, συναγωνισμόν καί πολεμικήν, ἔτι δέ ὑπῆρξεν ἡαὐτή ὁδός πρός τό κοινόν μήνυμα: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη».

Εἰς τήν Βασιλίδα τῶν Πόλεων, τήν Πόλιν τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἡλαμπροφόρος καί «ἈδελφικῆΣυνάντησις» τῶν δύο Σεπτῶν Προκαθημένων Ἀνατολῆς καί Δύσεως εἰς τό Φανάριον, θά δώσῃἔνα ὐπέροχον καί ἀνώτερον μήνυμα, ἐλπιδοφόρου συνεχείας διά τήν γαληνιαίαν συμπόρευσιν, ἐνώ αὐτοί, μέ τήν ἀδελφικήν ἀγάπην καί τήν εἰλικρινῆφιλίαν, αἱὁποῖαι τούς συνδέουν, θέτουν ἰσχυροτάτας βάσεις διά τό μέλλον, στηριζόμενοι εἰς τήν Προσευχήν, ἡὁποία τούς ἐνώνει καί τούς δίδει τό μέγα προνόμιον νά έπικοινωνοῦν μέ τόν Θεόν. Μέ τήν ἀδελφικήν Συνάντησιν τῶν δύο Ἁγιωτάτων Πρωταγωνιστῶν, μέ τήν προσευχήν αὐτῶν ὑπέρ τῆς εἰρήνης καί τῆς δημιουργίας τοῦΘεοῦ, ἀλλά καί ὑπέρ τῆς συμπορεύσεως τοῦκόσμου πρός ἐκπλήρωσιν τῆς Βουλῆς τοῦΘεοῦ«ἵνα ἕν ὦσι», διά τόν πιστόν λαόν τοῦΘεοῦ, θά εἶναι μία μεγίστη χαρμόσυνη ἑορτή. ἩΣυνάντησις εἰς τήν Καθέδραν τοῦΟἰκουμενικοῦΠατριαρχείου, τό Φανάριον, θά εἶναι «Πάσχα», θά εἶναι Ἀνάστασις, θά εἶναι χαρᾶς Εὐαγγέλια, μέ ἀναστάσιμον ἀγαλλίασιν, μέ ἄγκυρα ἐλπίδος, θά εἶναι μία Πασχαλινή ἀδελφική πορεία καί συμπόρευσις, μέ προορισμόν τήν ἐκπλήρωσιν καί τελείωσιν τῆς «Διαθήκης τοῦΘεοῦ», ἡὁποία θά εἶναι διά τήν Στρατευομένην Ἐκκλησίαν ἀνεπανάληπτη καί λίαν εὐπρόσδεκτη ἑορτή μετά τήν περίοδον τοῦμεγάλου Σχίσματος, ἡἑορτή τῆς Ἐνότητος τῶν Χριστιανῶν.

Πηγή κειμένου: tiniaki.gr

 

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Το κήρυγμα της Κυριακής (του Σεβ. Νικολάου)

  ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΔΩΡΕΑΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ακούσαμε είναι ένα από τα πιο γνωστά επεισόδια του Ευαγγελίου, ο «πολλαπλασιασμός των άρτων».

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου