“Ένα βράδυ του περασμένου Ιανουαρίου,- θυμάται συγκινημένη η Μαρία – η πιο μικρή μας κόρη , Λάουρα, μόλις δύο ετών, έγινε θύμα  ενός ατυχήματος στο σπίτι. Αμέσως στο πρώτων βοηθειών . όλες οι προσπάθειες που έγιναν για να της  ξαναδώσουν τη ζωή, αποδείχτηκαν ανώφελες.

Ένιωσα κάτι να σπάει σε μένα σαν  να μου αφαιρούσαν ένα κομμάτι από μένα  συνεχίζει η Μαρία  ο πόνος ήταν αβάστακτος, αλλά ποτέ δεν αισθάνθηκα  να με κυριεύει η απελπισία.

Στο δωμάτιο  έφθανε συνεχώς κόσμος: συγκινημένοι όλοι και  εν σιωπή.  Δημιουργήθηκε  ένα διαφορετικό κλίμα , που σχεδόν με μετέφερε σε μια ατμόσφαιρα ειρήνης.  Τόσο εγώ όσο και ο Σίμος, κομματιασμένοι από τον πόνο στην αρχή δεν καταφέρναμε να προσευχηθούμε

Μετά όμως χάρη σ’ αυτό το πλήθος  των συγγενών  και των φίλων διαφόρων εκκλησιαστικών κινημάτων,  τα λόγια του ροδαρίου έγιναν για μας  δρόμος προς την καρδιά μας.

Σιγά- σιγά  καταφέραμε , εν σιωπή, ο καθένας να δεχθεί  την απώλεια της Λάουρας: την αισθανόμαστε  ζωντανή  σε άλλη διάσταση.”

Βρεθήκαμε και οι δυο σύμφωνοι  να προσφέρουμε αυθόρμητα στο Θεό  αυτό τον πόνο  για την μεγάλη συνάθροιση αυτών των κινημάτων που θα πραγματοποιούταν  την ημέρα της Πεντηκοστής στην Πλατεία του Αγίου Πέτρου

Οι μέρες, που προηγήθηκαν  την εξόδια ακολουθία,  ήταν έντονες.  Άτομα που μετά από πολλά χρόνια  επιθυμούσαν να εξομολογηθούν,  άλλοι ζητούσαν  να προσφέρουν   τη συνεργασία τους. Όλο το χωριό  φαινόταν να γίνεται μία μόνο οικογένεια.  Οι ύμνοι  ετοιμάστηκαν  και εκτελέστηκαν  από χορωδία. Σ’ αυτήν την κηδεία  που ονομάστηκε «γιορτή» η μικρή Λάουρα από τον Παράδεισο  μας ένωσε όλους σε μια αγαπημένη κοινωνία.