Είναι ώρα ν’ αναπνέεις

Ζήτησα συγνώμη στο γιατρό για την επίσκεψη, που του ζήτησα  εκτός προγράμματος. Κατά την επίσκεψή του μου διηγήθηκε τα εξής: « Έχω και εγώ ένα φίλο βουλκανιζαρίστα, γνωστό για την τυπικότητα των  ωραρίων της δουλειάς του. Κι εγώ είμαι αυστηρός  στο πρόγραμμά μου,  τόσο που λέω στους πελάτες μου: « μην επιμένετε, παρακαλώ».

Όμως ένα βράδυ .μετά τις 9 , έσκασε  ένα  λάστιχο του αυτοκίνητου μου. Ήμουν μόνος στο δρόμο  έψαχνα. Σκέφτηκα να φωνάξω την οδική βοήθεια ,…. την αστυνομία ….ή τον φίλο μου  τον τόσο αυστηρό στο  πρόγραμμά του;  ξαφνικά  τον βλέπω να φθάνει μ’ ένα καινούριο λάστιχο, γελαστός, για να λύσει το πρόβλημά μου….

Μα καλά πως; Εσύ;  Και τα προγράμματα;  Και εκείνος  μου διηγήθηκε με τη σειρά του: « Το περασμένο βράδυ κτυπημένος από ένα ξαφνικό πόνο, ένας περαστικός φαρμακοποιός  με βοήθησε …. Χωρίς να σκέπτεται τα προγράμματα  του φαρμακείου … Τώρα εγώ ο ίδιος σε βοηθώ…… μετά από αυτό το μάθημα…… Και το νιώθω  επαναλαμβάνοντας  στον εαυτό μου:  «Τουλάχιστο μεταξύ φίλων, η αμοιβαιότητα δεν έχει πρόγραμμα».

Κι εγώ που γράφω….. εκπαιδευμένος να είμαι «πιστός» στο πρόγραμμα, διαβάζω κάτω από το ρολόι του Μοναστηριού: «Όποιος υπηρετεί το Θεό είναι διατεθειμένος να υπηρετήσει τον πλησίον  μέρα και νύκτα»…

Από δόκιμος ζητούσα στο δάσκαλό μου: «τι ώρα είναι;  Και εκείνος αισθανόμουν  να μου απαντά:  « Είναι πάντα ώρα για να αγαπάς.….. όπως είναι πάντα ώρα για να αναπνέεις.