ΔΕΚΑΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΣ Γ

ΔΕΚΑΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΣ Γ

Η ανάσταση του υιού της χήρας  στην πόλη Ναϊν, (μια μικρή πόλη της Παλαιστίνης κοντά στη Ναζαρέτ), που περιγράφει ο ευαγγελιστής Λουκάς, σκοπό έχει να αντιληφθούμε την ευσπλαχνία του Θεού, δείχνοντάς μας  την πραγματική ταυτότητα του Θεού, το αληθινό του πρόσωπο,  που είναι γεμάτο από αγάπη για μας.

Στο κέντρο αυτού του ευαγγελικού περιστατικού  υπάρχουν  δύο πορείες. Από τη μια  μεριά η  πορεία των μαθητών του Ιησού με  ένα πλήθος λαού που είναι γεμάτος ενθουσιασμό και που ακολουθεί τον Ιησού. Από την άλλη μεριά συναντάμε μία νεκρική πομπή των κατοίκων της πόλης Ναϊν που  συνοδεύουν στην τελευταία επίγεια κατοικία του το μονάκριβο παιδί μιας χήρας γυναίκας της πόλης τους.

Η δραματικότητα της στιγμής περιέχεται στα λόγια του ευαγγελιστή που αναφέρει: «μονάκριβος υιός μιας χήρας γυναίκας» (Λουκ 7,12). Αυτή η γυναίκα ήταν χήρα της έλειπε ο άνδρας της και  τώρα χάνει και το μονάκριβο παιδί της. Στερήθηκε την αποστολή της συζύγου, τώρα στερείται και την αποστολή της μητέρας.

Είναι αλήθεια πως πολλοί κάτοικοι  της πόλης  της εκδηλώνουν  την συμπάθειά τους  σ’ αυτή τη δύσκολη ανθρωπίνως στιγμή, όμως αυτό όμως δεν εξαφανίζει τον πόνο της γυναίκας,  που υποφέρει αβάστακτα και γι’ αυτή τη δεύτερη απώλεια  που  της προσθέτει το μαρτύριο της αβάστακτης  μοναξιάς.  Αυτός ο πόνος  της γίνεται μια σιωπηρή προσευχή. Η προσευχή όσων υποφέρουν εισακούεται από τον Ιησού, τον μόνο που μπορεί να διορθώσει την άβυσσο  του πόνου της καρδιάς αυτής της γυναίκας.

 Ο Ιησούς παρατηρεί όλο αυτό το θλιβερό σκηνικό, κοιτάζει το πλήθος, κοιτάξει το νεκρό παιδί, αλλά η ματιά της συμπόνιάς  του  στρέφεται προς την πονεμένη γυναίκα. Της ζητά να μην κλαίει. Αυτά τα λόγια όμως θα μπορούσαν να θεωρηθούν χωρίς καμιά σημασία, αν δεν συνοδευόταν από αυτό που ο Ιησούς είχα σκοπό να κάνει: “και αφού πλησίασε τη σορό, άγγιξε το φέρετρο, ενώ εκείνοι που το έφερναν σταμάτησαν».  Τότε λέει: «Νεαρέ σε σένα λέω σήκω!» (Λουκ. 7, 14).

Αυτά τα λίγα και σύντομα λόγια: «νεαρέ σε σένα λέω σήκω»  είναι μια εντολή  στην οποία κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί,  ούτε και ένας νεκρός. Και αυτό διότι Εκείνος που διατάζει είναι ο ίδιος ο Θεός. Αυτό είναι το ολότελα νέο σ’ αυτό το περιστατικό, σε σχέση με όλα τα παρόμοια που έκαναν οι προφήτες στην Παλαιά Διαθήκη.  Οι Προφήτες πριν από τον Χριστό έκαναν θαύματα επικαλούμενοι το όνομα του Θεού Τώρα όμως  αυτό το όνομα του Θεού στην προσευχή του Ιησού αντικαθίσταται από το «Εγώ». Ο σκοπός του Ευαγγελιστή  είναι να αναγγείλει  την μεσσιανικότητα  του Ιησού που δεν έχει πια ανάγκη να ζητήσει  κάτι  στο όνομα του Θεού, διότι ο ίδιος είναι  Θεός.

Έχουν μεγάλη σημασία όσα κάνει ο νεαρός μετά την ανάσταση του. «Ο νεκρός ανακάθισε και άρχισε να μιλά. Και Εκείνος τον παρέδωσε στη μητέρα του».  (Λουκ. 7, 15). Κάθεται, πάνω στο θάνατο για να φανερώσει ότι νίκησε  το θάνατο με τον λόγο του Ιησού. Δεν μπορούμε από μόνοι μας να απελευθερωθούμε από τις αλυσίδες του θανάτου, μόνο ο Ιησού είναι Εκείνος  που έχει εξουσία να ξαναδώσει τη ζωή και να δώσει τη δυνατότητα στο νεκρό να μιλά και πάλι και να είναι σε επικοινωνία  και πάλι με τους άλλους συνανθρώπους του.

Εδώ δεν πρόκειται μόνο για τον φυσικό θάνατο αλλά και για τον πνευματικό. Η συνεχής σιωπή, η έλλειψη ενός λόγου που θα φέρει το φως πάνω στην προσωπική ζωή  είναι  ένα  είδος θανάτου.  Μόνο όταν μας αγγίζει η ακτίνα  του φωτός  ενός ένθερμου  χριστιανού, όταν συμμετέχουμε με πίστη στην τέλεση των Μυστηρίων της Εξομολόγησης  και της Ευχαριστίας,  ο Ιησούς μας παίρνει από το χέρι  και αισθανόμαστε και πάλι ζωντανοί ενώπιον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Ο Ιησούς δίνει και πάλι ζωντανό το νεκρό νέο στη μητέρα του. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα η μητέρα  του καλείται  να έχει μία νέα σχέση  με αυτό το παιδί της, διότι η αγάπη του ενσαρκωμένου Θεού της το ξανάδωσε πίσω ζωντανό.

Πόσες μητέρες πάνω στη γη είχαν, έχουν και θα έχουν την εμπειρία αυτής της δυστυχισμένης μητέρας που με την παρουσία στη ζωή τους του ίδιου του Θεού απέκτησαν ή θα αποκτήσουν και πάλι την ευτυχία τους!

Το συμπέρασμα όλων αυτών  που μας περιέγραψε ο ευαγγελιστής  είναι εντυπωσιακό, διότι τα δύο πλήθη, αυτό που ακολουθεί τον Χριστό και το άλλο που ακολουθεί το νεκρό μαζί στο τέλος δοξάζουν το Θεό για το θαύμα  στον οποία ήταν αυτόπτες μάρτυρες“Φόβος τους κυρίεψε όλους  και δόξαζαν το Θεό λέγοντας: «Μεγάλος Προφήτης εμφανίστηκε ανάμεσά μας;»  και «Ο Θεός επισκέφτηκε  το λαό του». (Λουκ. 7, 16).

Ο Ιησούς έχει τη δύναμη να ενώσει διαφορετικούς λαούς. Και αυτό που τους ενώνει είναι η νίκη του Ιησού πάνω στο κακό και στο θάνατο.  Και σήμερα με τη δύναμη της πίστης μας  μπορούμε να ξαναδούμε παρόμοια περιστατικά, όπως αυτό που ακούσαμε στο σημερινό ευαγγέλιο. Και σήμερα υπάρχουν τόσες και τόσες μητέρες  χήρες ή όχι που βλέπουν τα μονάκριβα παιδιά τους να πνίγονται ή να χάνονται κατά την    πορεία που έχουν ξεκινήσει σε αναζήτηση μιας πιο ανθρώπινης ζωής, ανάμεσα σε αληθινούς ανθρώπους, όπως οφείλουμε να είμαστε τουλάχιστο όλοι οι Χριστιανοί.

 

 

 

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Mελέτη  του Ευαγγελίου της ημέρας

ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ 2ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ 6 Δεκεμβρίου 2022                                   Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν Επικαλούμαι το

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου