Γενική Ακρόαση Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2021

ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ

ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ

                                                                        

Αίθουσα Παύλος Στ’

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2022

 

Κατήχηση επικεντρωμένη στον Άγιο Ιωσήφ – 10. Ο Άγιος Ιωσήφ και η κοινωνία των Αγίων

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα! 

Τις τελευταίες εβδομάδες μπορέσαμε να εμβαθύνουμε στη μορφή του Αγίου Ιωσήφ αφήνοντας τον εαυτό μας να καθοδηγηθεί από τις λίγες αλλά σημαντικές πληροφορίες που δίνουν τα Ευαγγέλια, καθώς και από τις πτυχές της προσωπικότητάς του που η Εκκλησία μπόρεσε να αναδείξει στο πέρασμα των αιώνων μέσα από την προσευχή και την ευλάβεια προς αυτόν. Ξεκινώντας ακριβώς από αυτό το «κοινό αίσθημα» που συνόδευσε τη μορφή του Αγίου Ιωσήφ στην ιστορία της Εκκλησίας, σήμερα θα ήθελα να εστιάσω σε ένα σημαντικό άρθρο της πίστεως το οποίο μπορεί να εμπλουτίσει τη χριστιανική μας ζωή και να καθορίσει τη σχέση μας με τους Αγίους και με τους αγαπητούς κεκοιμημένους αδελφούς μας: Μιλώ για την κοινωνία των Αγίων. Πολλές φορές το λέμε στο Σύμβολο των Αποστόλων: «Πιστεύω την κοινωνία των Αγίων». Αλλά αν ρωτήσεις τι είναι η κοινωνία των Αγίων, θυμάμαι ότι από παιδί απαντούσα αμέσως: «Α, οι Άγιοι κοινωνούν». Είναι κάτι που…δεν καταλαβαίνουμε τι λέμε. Τι είναι η κοινωνία των Αγίων; Δεν είναι ότι οι Άγιοι κοινωνούν, δεν είναι αυτό: είναι κάτι άλλο.

Μερικές φορές ακόμη και ο Χριστιανισμός μπορεί να πέσει σε μορφές ευλάβειας που φαίνεται να αντανακλούν μια περισσότερο παγανιστική παρά χριστιανική νοοτροπία. Η θεμελιώδης διαφορά έγκειται στο ότι η προσευχή μας και η ευλάβεια του πιστού λαού δεν βασίζεται στην εμπιστοσύνη σε έναν άνθρωπο, σε μια εικόνα ή σε ένα αντικείμενο, ακόμη κι όταν γνωρίζουμε ότι είναι ιερά. Ο προφήτης Ιερεμίας μας υπενθυμίζει: «Καταραμένος ο άνθρωπος που σε άνθρωπο ελπίζει […] Ευλογημένος όμως είν’ ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο και τον εμπιστεύεται» (17,5-7). Ακόμη και όταν εμπιστευόμαστε πλήρως τον εαυτό μας στη μεσιτεία ενός Αγίου ή ακόμη περισσότερο της Παναγίας, η εμπιστοσύνη μας έχει αξία μόνο σε σχέση με τον Χριστό. Ο δρόμος προς αυτόν τον Άγιο ή την Παναγία δεν τελειώνει εκεί: Όχι. Πάει εκεί, αλλά είναι σε σχέση με τον Χριστό.

Ο Χριστός είναι ο δεσμός που μας ενώνει μαζί του και μεταξύ μας, και έχει ένα συγκεκριμένο όνομα: «κοινωνία των Αγίων». Δεν είναι οι Άγιοι που κάνουν θαύματα, όχι! «Αυτός ο Άγιος είναι τόσο θαυματουργός…»: όχι, σταμάτα: οι Άγιοι δεν κάνουν θαύματα, αλλά μόνο η χάρη του Θεού που ενεργεί μέσω αυτών. Τα θαύματα γίνονται από τον Θεό, από τη χάρη του Θεού που ενεργεί μέσω ενός αγίου προσώπου, ενός δικαίου ανθρώπου. Αυτό πρέπει να το έχουμε ξεκάθαρο. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε: «Εγώ δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά πιστεύω σε αυτόν τον Άγιο». Όχι, αυτό είναι λάθος. Ο Άγιος είναι ένας μεσίτης, ένας που παρακαλεί για μας κι εμείς τον παρακαλούμε, και ικετεύει για μας και ο Κύριος μας δίνει τη χάρη: ο Κύριος ενεργεί μέσω του Αγίου.

Τι είναι, λοιπόν, η «κοινωνία των Αγίων»; Η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αναφέρει: «Η κοινωνία των Αγίων είναι ακριβώς η Εκκλησία» (αρ. 946). Τι σημαίνει αυτό; Ότι η Εκκλησία προορίζεται για τους τέλειους; Όχι. Σημαίνει ότι είναι η κοινότητα των σωσμένων αμαρτωλών. Η αγιότητά μας είναι καρπός της αγάπης του Θεού που φανερώνεται στον Χριστό, ο οποίος μας αγιάζει αγαπώντας μας στη εξαθλίωσή μας και σώζοντάς μας από αυτήν. Πάντα χάρη σε Αυτόν αποτελούμε ένα σώμα, λέει ο Άγιος Παύλος, στο οποίο ο Ιησούς είναι η κεφαλή και εμείς τα μέλη (βλ. Α’Κορ 12,12). Αυτή η εικόνα του σώματος μας κάνει να καταλάβουμε αμέσως τι σημαίνει να είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ τους σε κοινωνία. Γράφει ο Απόστολος Παύλος: «Πραγματικά, όταν υποφέρει ένα μέλος, συμπάσχουν όλα τα υπόλοιπα μέλη· κι όταν τιμάται ένα μέλος, χαίρονται μαζί του όλα τα υπόλοιπα μέλη. Εσείς όλοι μαζί αποτελείτε το σώμα του Χριστού, και είστε μέλη του, ο καθένας σας χωριστά» (Α’Κορ 12,26-27).

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, η χαρά και ο πόνος που αγγίζουν τη ζωή μου επηρεάζουν όλους, όπως επηρεάζει και εμένα η χαρά και ο πόνος που αγγίζουν τη ζωή του αδελφού και της αδερφής δίπλα μας. Δεν μπορώ να είμαι αδιάφορος για τους άλλους, διότι όλοι είμαστε μέρος ενός σώματος, σε κοινωνία. Υπό αυτή την έννοια, ακόμη και η αμαρτία ενός μόνο ανθρώπου επηρεάζει πάντα όλους, και η αγάπη του κάθε ανθρώπου επηρεάζει όλους. Χάρη στην κοινωνία των Αγίων, αυτής της ένωσης, κάθε μέλος της Εκκλησίας είναι συνδεδεμένο μαζί μου με έναν βαθύ τρόπο -αλλά δεν το λέω επειδή είμαι ο Πάπας- είμαστε συνδεδεμένοι μεταξύ μας και με βαθύ τρόπο, και αυτός ο δεσμός είναι τόσο ισχυρός που δεν μπορεί να τον σπάσει ούτε ο θάνατος. Πράγματι, η κοινωνία των Αγίων δεν αφορά μόνο τους αδελφούς και τις αδελφές που είναι δίπλα μου αυτήν την ιστορική στιγμή, αλλά αφορά και αυτούς που έχουν ολοκληρώσει το επίγειο προσκύνημα και έχουν περάσει το κατώφλι του θανάτου. Είναι και αυτοί σε κοινωνία μαζί μας.

Ας σκεφτούμε, αγαπητοί αδελφοί και αδελφές: εν Χριστώ κανείς δεν μπορεί ποτέ να μας χωρίσει αληθινά από αυτούς που αγαπάμε, διότι ο δεσμός είναι ένας υπαρξιακός δεσμός, ένας ισχυρός δεσμός που είναι στην ίδια μας τη φύση. Αλλάζει μόνο ο τρόπος που είμαστε μαζί με τον καθένα τους, αλλά τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σπάσει αυτόν τον δεσμό. Θα μου πει κάποιος: «Πάτερ, ας σκεφτούμε αυτούς που αρνήθηκαν την πίστη, που είναι αποστάτες, που είναι οι διώκτες της Εκκλησίας, που αρνήθηκαν το βάπτισμά τους: είναι και αυτοί στο σπίτι;». Ναι, ακόμη κι αυτοί, ακόμη και οι βλάσφημοι, όλοι. Είμαστε αδέλφια: αυτή είναι η κοινωνία των Αγίων. Η κοινωνία των Αγίων κρατά μαζί την κοινότητα των πιστών στη γη και στον Ουρανό.

Υπό αυτή την έννοια, τη σχέση φιλίας που μπορώ να χτίσω με έναν αδερφό ή μια αδελφή δίπλα μου, μπορώ να τη δημιουργήσω και με έναν αδελφό ή αδελφή που είναι στον Ουρανό. Οι Άγιοι είναι φίλοι με τους οποίους πολύ συχνά χτίζουμε σχέσεις φιλίας. Αυτό που ονομάζουμε ευλάβεια σε έναν Άγιο -είμαι πολύ ευλαβής σε αυτόν τον Άγιο, σε αυτήν την Αγία- αυτό που ονομάζουμε ευλάβεια είναι στην πραγματικότητα ένας τρόπος έκφρασης της αγάπης μας ξεκινώντας από αυτόν τον δεσμό που μας ενώνει. Επίσης, στην καθημερινή ζωή μπορεί κανείς να πει: «Μα, αυτός ο άνθρωπος έχει πολλή ευλάβεια στους ηλικιωμένους γονείς του»: όχι, είναι ένας τρόπος αγάπης, μια έκφραση αγάπης. Και όλοι ξέρουμε ότι μπορούμε πάντα να απευθυνθούμε σε έναν φίλο, ειδικά όταν δυσκολευόμαστε και χρειαζόμαστε βοήθεια. Όλοι έχουμε ανάγκη από φίλους. Όλοι έχουμε ανάγκη από ουσιαστικές σχέσεις που να μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε τη ζωή. Εμείς έχουμε φίλους και στον Ουρανό. Και ο Ιησούς είχε τους φίλους του και στράφηκε σε αυτούς στις πιο αποφασιστικές στιγμές της ανθρώπινης εμπειρίας του.

Στην ιστορία της Εκκλησίας υπάρχουν σταθερές που συνοδεύουν την κοινότητα των πιστών: πρώτα απ’ όλα η μεγάλη αγάπη και ο πολύ ισχυρός δεσμός που ένιωθε ανέκαθεν η Εκκλησία προς την Παναγία, τη Μητέρα του Θεού και δική μας Μητέρα. Αλλά και την ιδιαίτερη τιμή και αγάπη που απέδωσε στον Άγιο Ιωσήφ. Άλλωστε, ο Θεός του εμπιστεύεται ό,τι πολυτιμότερο έχει: τον Υιό του Ιησού και την Παρθένο Μαρία. Και είναι χάρη στην κοινωνία των Αγίων που νιώθουμε κοντά μας τους Αγίους και τις Αγίες που είναι προστάτες μας, λόγω του ονόματος που φέρουμε, λόγω της Εκκλησίας στην οποία ανήκουμε, λόγω του τόπου όπου ζούμε κ.λπ., ή ακόμη λόγω μιας προσωπικής ευλάβειας. Και αυτή είναι η εμπιστοσύνη που πρέπει πάντα να μας εμψυχώνει όταν στρεφόμαστε σε αυτούς στις καθοριστικές στιγμές της ζωής μας. Η ευλάβεια στους Αγίους δεν είναι μαγική, δεν είναι δεισιδαιμονία: είναι απλώς να μιλάς σε έναν αδελφό, σε μια αδελφή που είναι ενώπιον του Θεού, που έχει ζήσει μια δίκαιη ζωή, μια ζωή αγία, μια ζωή υποδειγματική, και τώρα είναι ενώπιον του Θεού. Και μιλάω με αυτόν τον αδελφό, με αυτήν την αδελφή, και ζητώ τη μεσολάβησή τους για τις ανάγκες μου.

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο θέλω να ολοκληρώσω αυτήν την κατήχηση με μια προσευχή στον Άγιο Ιωσήφ στην οποία είμαι ιδιαίτερα προσκολλημένος και την οποία απαγγέλλω καθημερινά για περισσότερα από 40 χρόνια. Είναι μια προσευχή που είχα βρει σε ένα βιβλίο προσευχής των Αδελφών του Ιησού και της Μαρίας, του τέλους του 1700. Είναι πολύ όμορφη, αλλά περισσότερο από μια προσευχή είναι μια έκκληση προς αυτόν τον φίλο, αυτόν τον πατέρα, αυτόν τον φύλακά μας που είναι ο Άγιος Ιωσήφ. Θα ήταν ωραίο να μάθετε αυτήν την προσευχή και να μπορείτε να την επαναλαμβάνετε. Θα τη διαβάσω:

«Ένδοξε Πατριάρχη Άγιε Ιωσήφ, του οποίου η δύναμη κάνει τα αδύνατα δυνατά, έλα σε βοήθειά μου αυτή τη στιγμή της αγωνίας και των δυσκολιών. Πάρε υπό την προστασία σου τις τόσο σοβαρές και δύσκολες καταστάσεις τις οποίες σου εμπιστεύομαι, ώστε να έχουν ευτυχή έκβαση. Αγαπημένε μου πατέρα, εναποθέτω σ’ εσένα όλη μου τη εμπιστοσύνη· και για να μην ειπωθεί ότι σε επικαλέστηκα μάταια, και επειδή εσύ μπορείς να επιτύχεις τα πάντα από τον Ιησού και τη Μαρία, δείξε μου ότι η καλοσύνη σου είναι τόσο μεγάλη όσο η δύναμή σου. Αμήν».

Και τελειώνει με μια έκκληση στον Άγιο Ιωσήφ: «Επειδή εσύ μπορείς να επιτύχεις τα πάντα από τον Ιησού και τη Μαρία, δείξε μου ότι η καλοσύνη σου είναι τόσο μεγάλη όσο η δύναμή σου». Εγώ εμπιστεύομαι τον εαυτό μου στον Άγιο Ιωσήφ κάθε μέρα, με αυτήν την προσευχή, για περισσότερα από 40 χρόνια: είναι μια παλαιά προσευχή.

Εμπρός λοιπόν, θάρρος, σε αυτήν την κοινωνία όλων των Αγίων που έχουμε στον ουρανό και στη γη: ο Κύριος δεν μας εγκαταλείπει.

———————

Μετάφραση: π.Λ

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Mελέτη του Ευαγγελίου της ημέρας

  ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ 26ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ 26 Σεπτεμβρίου 2022                                              Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν Επικαλούμαι

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου