ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΓΙΑΓΙΑ

Με την αναχώρηση του τραίνου παρατήρησα το χαιρετισμό της γιαγιάς από τις δύο εγγόνες της, η μία τριών χρόνων και η άλλη πέντε.
Η πιο μικρή ήταν πάρα πολύ αισθηματική. Ξεφεύγοντας από τα χέρια της μαμάς της έτρεξε κοντά στη γιαγιά που έμπαινε ήδη στο τραίνο. «Γιαγιά ένα φιλάκι, γιαγιά γεια σου, γιαγιά ένα φιλάκι….» ενώ η άλλη αδελφούλα της στεκόταν καλυμμένη στη μαμά παριστάνοντας τη σοβαρή.
Διαπίστωνα τις διαφορετικές αντιδράσει που έδιναν οι δύο εγγονές. Φέρσιμο διαφορετικό, δοσμένο ίσως από τη διαφορετική σχέση που είχαν με τη μητέρα τους και τη διαφορετική με τη γιαγιά τους.
Εκείνη τη στιγμή του αποχωρισμού, μου άρεσε η γαλήνη και η ηρεμία της πιο μεγάλης που με τη στάση της μου έδωσε ένα σπουδαίο μάθημα.
Η γιαγιά έφευγε…. Αλλά εκείνη παρέμενε ήρεμη. Ενώ χαιρετούσε τη γιαγιά εκείνη σφιγγόταν στη μαμά που έμενε πάντα μαζί της. Έχανε τη γιαγιά που την αγαπούσε τόσο πολύ, αλλά η υπεράφθονη και αναντικατάστατη αγάπη της μητέρας αποκαλυπτόταν τόσο μεγάλη που δεν μπορούσε να αντικατασταθεί με καμιά άλλη αγάπη.
Ευτυχισμένος όποιος ανακάλυψε την άπειρη και αναντικατάστατη αγάπη του Θεού. Αυτή σε κάνει ικανό να εκτιμάς την ανθρώπινη αγάπη, σου επιτρέπει να γευθείς και να εκτιμήσεις κάθε ανθρώπινο συναίσθημα, αλλά ταυτόχρονα σε κάθε αξέχαστο χωρισμό, σου χαρίζει την ηρεμία και τη γαλήνη.