Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο kantam.gr . Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας. Συμφωνείτε ? 
Pin It

1 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΑΣ ΘΗΡΕΣΙΑΣ ΤΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ ΙΗΣΟΥ

Να μια άλλη Αγία, που το όνομα της ηχεί μαγευτικά στα ευρύτατα στρώματα των ευσεβών χριστιανών, και πέ­ρα ακόμα από τα σύνορα του Καθολικού κόσμου.

Κι αυτό, γιατί η «μικρή» Αγία Θηρεσία, στη σύντομη ζωή της, κρυμμένη μέσα στα τείχη του αυστηρού Καρμήλου, μπόρεσε να δώσει στον κόσμο αληθινή μαρτυρία, για την αξία των μικρών πραγμάτων της καθημερινής ζωής, και να επιβεβαιώσει ακόμη μια φορά, πως η αγιότητα δεν είναι αναγκαστικά συνυφασμένη με τα μεγάλα έργα, αλλά κρύβεται, κυρίως, μέσα στα μικρά πράγματα της καθημε­ρινής ζωής και του καθήκοντος, όποιο και να είναι αυτό, πράγμα που δυστυχώς οι άνθρωποι ξεχνούν ή, χειρότερα, πολύ εύκολα περιφρονούν...

Ναι, είναι ωραία η ζωή της Θηρεσίας, γιατί ταυτίζεται με την απλότητα της ζωής («αν δεν μεταστραφείτε και γίνετε σαν τα παιδιά...»). Απλότητα που γνωρίζει να εγκαταλείπεται με απόλυτη εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού, από τον οποίο και μόνο αντλεί τη δύναμη για να είναι γενναιόψυχη και να μπορεί να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες και τις όποιες δοκιμασίες με καρτερία, ακόμη και ηρωισμό.

Αυτό είναι το μυστικό της αγιότητας της Θηρεσίας, που στο σύντομο βίο της των 24 χρόνων εφάρμοσε πάντα πιστά, αληθινά, ειλικρινά.

Γεννήθηκε το 1873 από ευσεβέστατη χριστιανική οικο­γένεια της Γαλλίας (στην Αλανσόν της Νορμανδίας) και ήταν το τελευταίο από τα οκτώ παιδιά της, από την οποία τρία αγόρια πέθαναν και έμειναν πέντε κορίτσια. Είναι χα­ρακτηριστικό ότι και τα πέντε κορίτσια αφιερώθηκαν στο Θεό.

Ορφάνεψε από μητέρα όταν ήταν 4 χρόνων και ο ήδη ηλικιωμένος πατέρας της έριξε επάνω της όλη την πατρι­κή του στοργή, για να μετριάσει κάπως την απουσία της μητέρας.

Μπήκε στο Κάρμηλο, με ιδιαίτερη άδεια της Αγίας Έ­δρας, την οποία ζήτησε από τον Πάπα η ίδια η Θηρεσία με τον πατέρα της, όταν ήταν μόλις 15 ετών. Η απάντηση του γηραιού και σοφού Πάπα Αέοντος 13ου ήταν: «Αν ο Θεός το θέλει, θα μπεις.»

Κι έμπαινε η παιδούλα, μόλις έφηβη, στο πιο αυστη­ρό τάγμα της Εκκλησίας με σκοπό, όπως λέγει η ίδια: «να σώσει ψυχές και προπαντός να προσφέρει βοήθεια στους ιερείς με τις προσευχές και τις θυσίες της».

Ποια ήταν η ζωή της μικρής Θηρεσίας μέσα στο μονα­στήρι του Λιζιέ; Μπορεί κανείς να το μάθει από ένα απο­καλυπτικό βιβλίο, γραμμένο από την ίδια, που φέρει τον τίτλο: «Ιστορία μιας ψυχής».*

Είναι η ιστορία μιας νέας, που εποικοδομεί και εντυ­πωσιάζει, γιατί ανέβηκε στα υψηλότερα σκαλοπάτια της χριστιανικής τελειότητας, μέσω μικρών θυσιών, αλλά συγ­χρόνως και πολύ μεγάλων, γιατί εξαιρετικά μεγάλη ήταν η αγάπη, η γενναιοδωρία και η μετριοφροσύνη που τις ενέπνεε.

«Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να ρίχνω στον Ιησού τα ρόδα των μικρών μου θυσιών», γράφει στην αυτοβιογραφία της. Και κάπου αλλού: «Θέλω να διδάξω στις ψυχές απλούς τρόπους που πέτυχαν σε μέ­να». Ποιοι ήταν αυτοί οι τρόποι; Να δέχεται τις προσβολές χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Να υπομένει τις ταπει­νώσεις χωρίς να διαμαρτύρεται. Να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια της (από τις ζαλάδες) και να μην αποχωρεί από την κοινή προσευχή. «Θεέ μου, σου προσφέρω αυτές τις μικρές θυσίες για τους ιεραποστόλους, που τόσο κοπιά­ζουν στα πέρατα της γης...»

Από παρόμοιες θυσίες —μικρές θυσίες— οι οποίες όμως παίρνουν άλλη αξία όταν γίνονται με πνεύμα Θεού, είναι γεμάτη η ζωή της Θηρεσίας. Αυτό το πνεύμα δύσκο­λα μπορούν να το καταλάβουν, ακόμη κι αυτές οι συντρό­φισσες της στο Κάρμηλο του Λιζιέ. Εκείνη, όμως, δέχεται αγόγγυστα και καρτερικά τις αδικίες, ακόμη και τους κατατρεγμούς. Χτυπημένη από τη φοβερή αρρώστια (φυμα­τίωση) υπομένει με χαρά τους πόνους και τις αδυναμίες της. Εξαντλημένη από την αρρώστια, δεν αρνιέται καμιά εργασία. Δέχεται όλες τις θυσίες και τις προσφέρει καρτε­ρικά και γαλήνια «για τους αμαρτωλούς και για τις ανά­γκες της Εκκλησίας» ή, σύμφωνα με το γνωστό της σύν­θημα, «για να ραίνω με ρόδα όλους, καλούς και κα­κούς ».

Η πιστότητα στο καθήκον και η εγκαρτέρηση στις θυ­σίες πήγαζαν από τη δυνατή αγάπη στον Ιησού. Ίσως λί­γοι Άγιοι αγάπησαν τόσο έντονα το Χριστό, όσο η «μι­κρή» Θηρεσία. Οι διάλογοι αγάπης με «το Θείο Νυμφίο», όπως διατυπώνονται στη βιογραφία της, ξεπερνούν κι αυτούς τους μεγάλους μυστικιστές του χριστιανισμού.

Απέθανε χαμογελώντας, σε ηλικία μόλις 24 χρόνων, στις 30 Σεπτεμβρίου 1897, ψιθυρίζοντας: «Δεν μπορώ ν' αναπνεύσω, δεν μπορώ να πεθάνω, θέλω ακόμη να υποφέρω.»

Δεν είχαν περάσει παρά μόνο 26 χρόνια από το θάνα­το της και ανακηρύχτηκε Μακαριά (1923) και μετά από 4 χρόνια (17-5-1927) Αγία. Μετά από δύο χρόνια ονομάστηκε με τον Άγιο Φραγκίσκο Ξαβέριο Προστάτρια των Ιεραπο­στόλων.

Εν τω μεταξύ, πάνω στη γη έπεφταν βροχή τα ρόδα των χαρίτων της. Τα ρόδα των μικρών θυσιών, που η χα­ρισματική παιδούλα του Λιζιέ είχε δεχτεί με τόση προθυμία, χαράσσοντας ένα καινούργιο δρόμο προς την αγιότητα, προσιτό σ' όλους. «Πολυαγαπημένε μου Ιησού, σε θερμοπαρακαλώ, στρέψε το βλέμμα σου σ' ένα μεγάλον αριθμό μικρών ψυχών. Σε ικετεύω, διάλεξε μια λεγεώ­να από μικρές ψυχές, άξιες της αγάπης σου.»

* Για τους χριστιανούς που επιθυμούν να εμβαθύνουν την πνευ­ματικότητα τους,, συνιστούμε θερμά το βιβλίο: «Ιστορία μιας ψυχής».

Μετάφραση-απόδοση: Σωτ. Κροντήδη, Εκδ. «Γραφείου Καλού Τύπου» 1986.

 

Pin It
Κάνετε σάρωση για γρήγορη πρόσβαση απο το κινητό, και το τάμπλετ σας, στην ιστοσελίδα μας.
Greek English French German Italian Spanish
(c) Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου και Καθολική Επισκοπή Χίου-Λέσβου-Σάμου
Υπεύθυνος Σύνταξης: Αρχιεπίσκοπος Νικόλαος
Συντακτική Επιτροπή: Αρχιεπίσκοπος, π. Λέων Κισκίνης, π. Φερνάνδος Bravo, Διάκονος Μάριος Φώσκολος, κα Ρένα Φυρίγου
Διαχείριση Ιστοσελίδας: Μιχάλης Ρεμούνδος
CREATED BY MRemoundos