Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο kantam.gr . Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας. Συμφωνείτε ? 
Pin It



27 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΜΝΗΜΗ ΑΓΙΟΥ ΒΙΚΕΝΤΙΟΥ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
Ιδρυτής των ταγμάτων: «Αδελφών του Ελέους» και «Πατέρων Λαζαριστών»

Ο Αγιος Βικέντιος ντε Πωλ θεωρείται και είναι πράγ­ματι ένας από τους μεγαλύτερους φιλάνθρωπους του κό­σμου όλων των εποχών!

Γεννήθηκε στη Γαλλία (στο χωριό Πουΐ), στις 24 Απρι­λίου 1581. Παιδί, βοηθούσε τον πατέρα του στα χωράφια και έβοσκε τα ζώα. Ο πατέρας του, καίτοι φτωχός, βλέπο­ντας την εξυπνάδα του, τον σταμάτησε από τις γεωργικέςεργασίες και τον έστειλε να σπουδάσει. Μετά τις πολιτικές του σπουδές, επιθυμώντας να ασπασθεί το ιερατικό στά­διο, παρακολουθεί επί σειρά ετών θεολογικά μαθήματα και χειροτονείται ιερέας.

Πριν καταπιαστεί με το φιλανθρωπικό του έργο, θα περάσει από αρκετές δυσάρεστες περιπέτειες. Το έργο του θ' αρχίσει με έντονο ρυθμό στο σπίτι του κόμητα Ντε Πλο-ντί, όπου ο Άγιος είχε προσληφθεί ως παιδαγωγός. Βρέθη­κε μάλιστα τυχερός, γιατί η σύζυγος του κόμητα, Μαργαρί­τα Ντε Σιλλύ, ήταν μια ενάρετη γυναίκα, δυναμική, φιλάν-θρωπη, κι έτσι ο Βικέντιος βρήκε την καταλληλότερη συ­νεργάτιδα για τα μελλοντικά φιλανθρωπικά του σχέδια.

Αρχίζουν λοιπόν αμέσως, και οι δύο μαζί, να επισκέ­πτονται τους φτωχούς και τους ασθενείς όλης της περιφέ­ρειας του κόμητα, η οποία περιλάμβανε μερικές χιλιάδες εργατών. Παίρνουν υπό την προστασία τους τα ορφανά και τις χήρες, ενώ συγχρόνως κάνουν κατήχηση στους ερ­γάτες. Είναι γνωστές οι θρησκευτικές αποστολές του Α­γίου σ* αυτήν τη φάση, που αναζωογονούσαν κυριολεκτι­κά τους πιστούς με το κήρυγμα και κυρίως με το Μυστήριο της Μετανοίας.

Ο Βικέντιος όμως, οραματιζόμενος μια πιο γνήσια ζωή μέσα στο φτωχό κόσμο, εγκαταλείπει την οικογένεια Ντε Γκλοντό και αναλαμβάνει μια μικρή ενορία, όπου επιδίδε­ται ξανά και με ανανεωμένο ζήλο, στην καλλιέργεια των αγαπητών του ενοριτών.

Την οργανωμένη φιλανθρωπία, το μεγάλο του έργο, θα το ξεκινήσει χάρις σ' ένα μεμονωμένο περιστατικό. Κά­ποια κυρία ονόματι Ντε Λασενί, η οποία είχε εγκαταλείψει την κοσμική ζωή και επιδιδόταν σε φιλανθρωπικά χριστια­νικά έργα, ειδοποίησε μια μέρα τον Άγιο Βικέντιο, πως μια δυστυχισμένη οικογένεια, εντελώς εγκαταλειμένη, βρίσκε­ται σε έσχατη ανάγκη. Ο Άγιος, επωφελείται της θείας Λειτουργίας, που πήγαινε να τελέσει εκείνη την ώρα, γιανα αναφέρει στο εκκλησίασμα το θλιβερό περιστατικό. Εξεπλάγη όταν, πηγαίνοντας αργότερα να επισκεφθεί την οικογένεια, βρήκε μέσα στο σπίτι ένα σωρό από τρόφιμα. «Να! Εύσπλαχνοι άνθρωποι, αναφωνεί συγκινημένος. Πρέπει όμως να οδηγηθούν στην αγαθοεργία, γιατί οι φτωχοί πότε θα έχουν άφθονα αγαθά και πότε θα πει­νούν.» Την επαύριο κιόλας συγκαλεί τις συνεργάτιδες του και τις συμβουλεύει πώς να συγκεντρώνουν και πώς να μοιράζουν τα βοηθήματα. Αναθέτει σε δύο κυρίες το ρόλο της εκπαιδεύσεως στη φιλανθρωπία, πώς να καλλιεργούν όσες κυρίες επιθυμούν να επιδοθούν στο έργο υπέρ των φτωχών, καθώς και στην περίθαλψη των ασθενών.

Έτσι, ιδρύει στην ουσία την πρώτη Αδελφότητα του Ελέους, της οποίας τα μέλη θα φέρουν τον τίτλο «Υπηρέ­τριες του Ελέους ή των Φτωχών». Όλες οι γυναίκες μπο­ρούν να γίνουν μέλη. Ορίζει πώς και πότε πρέπει να γίνο­νται οι επισκέψεις. Τονίζει σ' αυτές πώς πρέπει να υπηρε­τούν τους ασθενείς: όπως οι μητέρες τα παιδιά τους. Σ' αυτούς θα βλέπουν τον ίδιο το Χριστό άρρωστο. Το έργο αυτό δεν θα αργήσει να επεκταθεί σ' όλη τη Γαλλία.

Μετά τη γυναικεία αδελφότητα θα ιδρύσει μια άλλη και για τους άνδρες, οι οποίοι θα ασχολούνται, μεταξύ των άλλων, και με το έργο των κάτεργων. Δεν ήταν δυνατό η τρυφερή καρδιά του Βικέντιου να ξεχάσει τους πιο δυστυ­χισμένους από τους ανθρώπους, τους καταδικασμένους στα κάτεργα, που, αλυσοδεμένοι, αναγκάζονταν να κωπη­λατούν στα κρατικά πλοία και να υποκύπτουν συχνά στα τρομερά κτυπήματα των μαστιγίων των εποπτών. Δεν υ­πήρχε σκληρότερη ποινή απ1 αυτή. Ο θάνατος ήταν προτιμότερος. Πέρα από το μαρτύριο αυτό, οι συνθή­κες διαβιώσεως μέσα στις φυλακές ήσαν φρικτές. Ο Βι­κέντιος, έχοντας έτοιμο σχέδιο και γΓ αυτούς, επισκέπτε­ται όλες τις φυλακές με τους συνεργάτες του, μοιράζο­ντας τους αγάπη κι ανθρωπιά. Ιδρύει νοσοκομεία και

κάνει ό,τι μπορεί για ν' ανακουφίσει τον πόνο τους. Είναι συγκινητικό το επεισόδιο, σε μια επίσκεψη του στα κάτερ­γα της Μασσαλίας, όπου ο Άγιος, αντιλαμβανόμενος την απελπισία ενός κατάδικου, που τον αποσπούσαν με τη βία από την αγκαλιά της συζύγου του και των παιδιών του, τρέχει και κάθεται στη θέση του κατάδικου, ζητεί να του περάσουν τις αλυσίδες, ενώ ο κατάδικος εξαφανίζεται έ­ξαλλος από χαρά. Κι ο Βικέντιος επίσης γεμάτος χαρά κω­πηλατεί, γιατί υποφέρει για το Χριστό στο όνομα των πασχόντων αδελφών του...

Για να εξασφαλίσει τη συνέχιση των περίφημων θρη­σκευτικών αποστολών σ' όλη τη Γαλλία, σχημάτισε κοινό­τητα με ιερείς που συνεργάζονταν μαζί του και έπαιρναν μέρος στις αποστολές αυτές. Η κοινότητα συναθροιζόταν στο κολλέγιο των «Καλών Παιδιών», όπου αποσύρθηκε και ο Βικέντιος, μετά το θάνατο του υποστηρικτού του κό-μητα Ντε Γκλοντί. Από εκεί πήγαιναν κάθε πρωί στα χω­ριά για τα κηρύγματα, την κατήχηση και τις εξομολογή­σεις, ευαγγελίζοντας κι ανακουφίζοντας τους φτωχούς. Ο Βικέντιος μόρφωνε ο ίδιος τους ιερείς του. Τους ήθελε απλούς, ταπεινούς, ζηλωτές. Έτσι τους ήθελε κι ο κό­σμος, σε μια εποχή όπου βασίλευε ο εγωισμός και η φιλαυτία σε βάρος των φτωχών. Από το κολλέγιο των «Καλών Παιδιών», η κοινότητα, την οποία αναγνώρισε ο Πάπας Ουρβανός 8ος, θα μεταφερθεί (1632) στην εγκα-ταλειμένη μονή του Αγίου Λαζάρου, γΓ αυτό κι έλαβαν την επωνυμία «Λαζαριστές». Ο «Άγιος Λάζαρος» από εδώ και στο εξής θα καταστεί το κέντρο του πνευματικού και φιλανθρωπικού έργου του Βικέντιου.

Εδώ, στον Άγιο Λάζαρο, ο Βικέντιος θα γνωρίσει μια χαρισματική κυρία (αποσταλμένη του Αγίου Φραγκίσκου Ντε Λασάλ), ονόματι Λεγκρά (Λουδοβίκη Μαριλλιάκ), η οποία θα γίνει το δεξί χέρι του Βικέντιου, για το ωραιότερο έργο του —την ίδρυση του τάγματος— των «Αδελφώντου Ελέους». Πράγματι, καχ οι δύο μαζί θα «κτίσουν» σιγά- σιγά το ωραιότερο έργο αγάπης που υπήρξε ποτέ για τους φτωχούς, του οποίου πατέρας θα είναι ο Βικέ­ντιος και μητέρα η Λεγκρά.

Το έργο της αγάπης του Αγίου Βικέντιου άρχισε να λετουργεί πρώτα εκτός μοναστηριακού χώρου, στα σπίτια και τις γειτονιές, και μετά συγκροτήθηκε μέσα σε μοναστή­ρι, προκειμένου ο Άγιος να περιφρουρεί τις μοναχές και να τις καλλιεργεί ακόμη περισσότερο. «Να θυμάστε, τους έλεγε, ότι οι περισσότερες από σας είστε από χωριά, όπως κι εγώ, που άλλοτε έβοσκα χοίρους. Πρέπει λοι­πόν να παραμείνετε απλές, εργατικές και αφοσιωμένες στην περίθαλψη των πονεμένων αδελφών μας».

Ένα άλλο λεπτό θέμα της αγαθοεργίας του Βικέντιου ήταν τα αθώα νήπια του Παρισιού, που κατά χιλιάδες κάθε χρόνο πετάγονταν στους δρόμους, από τις άσπλαχνες μη­τέρες και την πλημμελή φροντίδα του κράτους. Παρακά­λεσε λοιπόν τις Κυρίες του Ελέους να τα υιοθετούν. Τα συγκέντρωναν σ' ένα ειδικό νοσοκομείο, υπό την επίβλε­ψη των Αδελφών, και, παρά τις δυσκολίες και τα οικονο­μικά προβλήματα, η μέριμνα για τα αθώα κι ανήμπορα πλασματάκια δεν έλειψε ποτέ.

Στα τόσα άλλα δεινά προστέθηκαν και τα δεινά των πολέμων με τις συμφορές τους, που κι αυτές έπρεπε να τις αντιμετωπίσει η καλωσύνη και η προθυμία των σκαπανέων της αγάπης. Λέγεται ότι το έργο του Βικέντιου διέθεσε για την αντιμετώπιση των δεινών των πολέμων της εποχής του περισσότερα από 12 εκατομμύρια λίρες.

Στο μεταξύ, το τάγμα του Βικέντιου πολλαπλασιαζό­ταν και επεκτεινόταν σ' ολόκληρη την Ευρώπη. Τόση ήταν η φήμη του, ώστε ο βασιλιάς Λουδοβίκος 13ος τον προσέ­λαβε σύμβουλο του και του ανέθεσε τα εκκλησιαστικά ζη­τήματα, παρά το γεγονός ότι ο Άγιος απεχθανόταν τέτοιες θέσεις και τιμές.

Ένα άλλο έργο του Βικέντιου, προς το τέλος της ζωής του, ήταν οι ζητιάνοι, οι οποίοι κατά χιλιάδες περιφέρο­νταν στους δρόμους και ήσαν επικίνδυνοι για την ασφά­λεια, τα ήθη και τη δημόσια υγεία (μόνο στο Παρίσι τους υπολόγιζαν 40.000). Στην αρχή ο Βικέντιος δίστασε. Τελι­κά όμως, βρέθηκαν τα τεράστια κεφάλαια που χρειάζονταν. Για πέντε χρόνια, πάνω από 60.000 ζητιάνοι φιλοξενήθη­καν σ' αυτά τα κτίρια.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Βικέντιος τα αφιέ­ρωσε στην τακτοποίηση των μοναχικών κοινοτήτων του, με τους κανονισμούς και τις συμβουλές του, αλλά και στην εξάπλωση των δύο μοναχικών ταγμάτων σ' όλον τον κό­σμο.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1660, ο μέγας ευεργέτης της αν­θρωπότητας και καλός δούλος της Εκκλησίας, παρέδιδε την ωραία του ψυχή στο Θεό, σε ηλικία 81 ετών. Στις 16 Ιουνίου 1737 ο Πάπας Κλήμης 12ος τον ανακήρυττε Άγιο και ο Πάπας Λέων 13ος Προστάτη των φιλανθρωπικών έργων.

Είναι αλήθεια, ότι ο Άγιος Βικέντιος είχε στο τεράστιο φιλανθρωπικό του έργο, και καλούς συνεργάτες και γεν­ναιόδωρους ευεργέτες. Διερωτάται όμως κανείς, πού εύ­ρισκε το θάρρος και τη φυσική αντοχή να αντιμετωπίζει τόσες και τέτοιες ανάγκες, όταν διαχειριζόταν κολοσσιαία κεφάλαια που, όπως έλεγαν τότε, ξεπερνούσαν κι αυτόν τον προϋπολογισμό του γαλλικού κράτους; Η απάντηση στο εύλογο αυτό ερώτημα είναι απλή: Ο προϋπολογισμός της Θείας Πρόνοιας έχει τα δικά του νούμερα, που δεν λαθεύουν ποτέ...

Να μερικά στατιστικά στοιχεία του έργου του Αγίου Βικέντιου στα 250 χρόνια ανακηρύξεως του ως Αγίου (1737-1987).

Πηγή: Τ’ αδέλφια μας οι άγιοι

Pin It
Κάνετε σάρωση για γρήγορη πρόσβαση απο το κινητό, και το τάμπλετ σας, στην ιστοσελίδα μας.
Greek English French German Italian Spanish
(c) Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου και Καθολική Επισκοπή Χίου-Λέσβου-Σάμου
Υπεύθυνος Σύνταξης: Αρχιεπίσκοπος Νικόλαος
Συντακτική Επιτροπή: Αρχιεπίσκοπος, π. Λέων Κισκίνης, π. Φερνάνδος Bravo, Διάκονος Μάριος Φώσκολος, κα Ρένα Φυρίγου
Διαχείριση Ιστοσελίδας: Μιχάλης Ρεμούνδος
CREATED BY MRemoundos