Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στο kantam.gr . Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας. Συμφωνείτε ? 

ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ  ΘΕΣΜΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗΣ ΚΑΙ ΕΝΟΡΙΩΝ ΜΑΣ

Μετά τη Θεία Λειτουργία έγινε λιτό κέρασμα στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων της Αρχιεπισκοπής μας στην Ξινάρα « Άγιος Ιωάννης – Παύλος Β’ και ακολούθησε η ετήσια συνάντηση των μελών των ενοριακών συμβουλίων και των μελών των Επιτροπών της Αρχιεπισκοπής υπό την Προεδρία του Αρχιεπισκόπου και κύριο ομιλητή τον Σεβασμιότατο π. Σεβαστιανό, ο οποίος και παρουσίασε το θέμα: «νέος ευαγγελισμός».

Στην αρχή της Συνάντησης ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπός μας καλωσόρισε το Σεβασμιότατο των Καθολικών Αθηνών, Σεβασμιότατο π. Σεβαστιανό  και  υποδέχτηκε όλους τους παρόντες.

Στη συνέχεια  έδωσε το λόγο τον Σεβασμιότατο  π, Σεβαστιανό ο οποίος παρουσίασε το θέμα: «Νέος Ευαγγελισμός:  ΠΟΙΟΙ;  ΤΙ;  ΠΩΣ;

Νέος ευαγγελισμός, γιατί και πως;»  και καθήλωσε τους παρόντες για πενήντα λεπτά της ώρας, χάρη στη σαφή, απλή και κατανοητή εισήγησή του.

Μετά την ομιλία του Σεβασμιοτάτου, δόθηκε η δυνατότητα διαλόγου μ τον ομιλητή με την παρουσίαση διευκρινήσεων και ερωτήσεων εκ μέρους των παρόντων.

Μετά ο Σεβασμιότατος Αρχιεπίσκοπός μας παρουσίασε μερικά θέμα τα που αφορούν της δύο τοπικές  Εκκλησίες: Νάξου-Πάρου-Τήνου-Άνδρου- Μυκόνου και Χίου-Λέσβου και Σάμου.

Στο τέλος ευχαρίστησε όλους όσους συνέβαλαν στην προετοιμασία τόσος του ετησίου Μνημοσύνη όσο και της ετήσιας Συνάντηση της τοπικής μας Εκκλησίας και ευχαρίστησε τις ΜΕΣΚΛΙΕΣ και το  EXOγια το κέρασμα που πρόσφεραν σε όλους.

Η όλη Συνάντηση ολοκληρώθηκε με το ύμνο:

1.- Χριστέ, της Εκκλησίας Σου,
ο Θείος είσαι Ιδρυτής
ο Αρχηγός και Λυτρωτής
Χριστέ, της Εκκλησίας Σου.

2.- Χριστέ, της Εκκλησίας  Σου,
είμαστε λίθοι ζωντανοί,
παιδιά και δούλοι ταπεινοί,
Χριστέ, της Εκκλησίας  Σου.
 

Νέος Ευαγγελισμός: ΠΟΙΟΙ;  ΤΙ;  ΠΩΣ;

 

Εισηγητής:
+Σεβαστιανός, αρχιεπίσκοπος Καθολικών Αθηνών

 

Ο τίτλος της εισήγησής μου είναι: «Νέος Ευαγγελισμός: ΠΟΙΟΙ; ΤΙ; ΠΩΣ;». Αυτός ο τίτλος δείχνει ότι έχω πρόθεση να μιλήσω για πολύ συγκεκριμένα ζητήματα του νέου Ευαγγελισμού. Την εισήγησή μου θα την αντλήσω από την Αποστολική Παραίνεση “Η Χαρά του Ευαγγελίου” (ΧτΕ).

Αυτή η Παραίνεση είναι καρπός της Συνόδου των Επισκόπων του έτους 2012, με θέμα «Ο νέος ευαγγελισμός για τη μετάδοση της χριστιανικής πίστεως». Από το θέμα της Συνόδου, βλέπομε ότι αυτό που ενδιέφερε τους Επισκόπους ήταν: να μεταδίδεται η χριστιανική πίστη. Και μας είπαν ότι πρέπει να στοχεύομε σ’ αυτό τον σκοπό. Μ’ αυτό το σκοπό οφείλομε να εφαρμόσομε έναν νέο ευαγγελισμό: με στόχονα μεταδίδεται η χριστιανική πίστη!

Τις 58 Προτάσεις, που παρέδωσε η Σύνοδος στον Πάπα, εκείνος τις επεξεργάστηκε και μας παρέδωσε το βιβλίο “Η ΧΑΡΑ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ”. Αυτό λοιπόν είναι ένα πολύ επίσημο κείμενο. Είναι η φωνή της Εκκλησίας στο σήμερα. Αυτό θα σας παρουσιάσω, και όχι η γνώμη του επισκόπου Σεβαστιανού. Γράφει μάλιστα ο Πάπας Φραγκίσκος ότι η ΧτΕ «έχει μια προγραμματική σημασία και σημαντικές συνέπειες» (αρ.25). Δηλαδή με βάση τη ΧτΕ καλούμαστε να φτιάχνομε στο εξής το πρόγραμμα κάθε εκκλησιαστικής επαρχίας και κάθε ενορίας σε όλες μας τις δραστηριότητες.

Έχομε αρχίσει να το κάνομε αυτό στην Ελλάδα;

Μάλλον ακόμα το συζητάμε (όπως κάνομε και σήμερα) για να καταλάβομε τι πρέπει να κάνομε! Ευχαριστώ τον Επίσκοπό σας, που μου έδωσε την ευκαιρία να βοηθήσω προς αυτή την κατεύθυνση.

Ποια είναι η κατάσταση της Εκκλησίας σήμερα;

Η ΧτΕ μας λέει ότι «κατά τις τελευταίες δεκαετίες [δηλ. στη δική μας εποχή] μέσα στον καθολικό λαό[μιλάει και για μας στην Ελλάδα], παρουσιάστηκε μια διακοπή στην “από γενεά σε γενεά” μετάδοση της χριστιανικής πίστεως» (ΧΕ 70).Η πίστη δεν μεταδίδεται στις νέες γενεές. Και η κάμψη της πίστεως φαίνεται από το ότι απουσιάζουν από τη ζωή της Εκκλησίας: όχι μόνο οι νεότερες γενεές αλλά και οι μεσήλικοι και οι ηλικιωμένοι. Άρχισε η Εκκλησία να μην εκπληρώνει την αποστολή της.

Αλήθεια: Ποια αποστολή ανέθεσε ο Χριστός στην Εκκλησία Του;

▪ Λέει ο Χριστός: «Εσείς είστε το ΑΛΑΤΙ της γης. Αλλά αν το αλάτι χάσει τη γεύση του, πώς θα την ξαναβρεί;».Πώς θα ξαναγίνομε εμείς αλάτι, για να δώσομε ως Εκκλησία στους ανθρώπους τη γεύση, το νόημα της ζωής;

«Εσείς είστε το ΦΩΣ του κόσμου. Το λυχνάρι το θέτουν πάνω στο λυχνοστάτη, και λάμπει σε όλους που βρίσκονται στο σπίτι» (Μτ 5,13-16). Τι συμβαίνει και, οι νεότερες γενεές, δεν παίρνουν από τους μεγαλύτερους τη γεύση της πίστεως; Γιατί δεν δέχονται από μας το φως της πίστεως, αλλά προτιμούν να ζουν μακριά από την Εκκλησία;

▪ Στους μαθητές του ο Χριστός δίνει την εντολή: «Πηγαίνετε και κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη, διδάσκοντάς τους να τηρούν όλα όσα σας διέταξα» (Μτ 28,19-20). Ο Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος, πέθανε και αναστήθηκε, και ίδρυσε την Εκκλησία: για τη σωτηρία μας. Και θέλει αυτά να τα γνωρίσουν όλοι οι άνθρωποι, όλα τα έθνη. Εμείς όμως δεν κατορθώνομε να το πούμε στα μέλη των οικογενειών μας. Αντί να πληθαίνομε μέσα στις εκκλησίες, εμείς λιγοστεύομε.

▪ Λέει ο απ. Παύλος ότι για όσους θέλουν να ανήκουν στον Ιησού Χριστό, εκείνο που έχει σημασία, δεν είναι να εκτελούν κάποιες θρησκευτικές πράξεις, αλλά «να είναι νέο δημιούργημα» (Γαλ.6,15),αλλαγμένοι άνθρωποι. Μήπως εμείς φροντίζομε περισσότερο να είμαστε απλά θρησκευόμενοι, παρά να μεταστρεφόμαστε; Ίσως γι’ αυτό οι άλλοι δεν μας βλέπουν σαν φως, διότι δεν λαβαίνουν από μας τη γεύση, το νόημα της ζωής: ίσως είμαστε θρησκευόμενοι, που μπαινοβγαίνουν στις εκκλησίες, αλλά όχι νέο δημιούργημα!

▪ Ο Χριστός μας διαβεβαιώνει: «ΕΓΩ είμαι η πόρτα. Αν κανείς περάσει από μένα, θα σωθεί» (Ιω 10,9). Όσοι έρχονται στις εκκλησίες, επιδιώκουν να σωθούν, είτε μόνο να βρουν λύση στα καθημερινά επίγεια προβλήματά τους;

▪ Τέλος, μας καθιστά προσεκτικούς ο Χριστός: «Όπως η κληματόβεργα δεν μπορεί να καρποφορήσει αφ’ εαυτού της, αν δε μένει ενωμένη με το αμπέλι, έτσι ούτε κι εσείς, αν δε μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Εγώ είμαι το αμπέλι, εσείς οι κληματόβεργες. Αυτός που μένει ενωμένος μαζί μου κι εγώ μαζί του, αυτός παράγει πολύ καρπό, διότι χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα» (Ιω 15,4-5). Το θέμα λοιπόν με όσους ΔΕΝ συχνάζουν στη ζωή της ενορίας, δεν είναι ότι η ενορία έχει λιγότερα έσοδα, αλλά ότι όλοι αυτοί (και τα παιδιά σας μαζί) δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για τη σωτηρία τους, διότι ζουν μακριά από τον Χριστό, που είναι ο μόνος σωτήρας!

Αυτή λοιπόν είναι η αποστολή της Εκκλησίας: όχι μόνο να σώσομε την ψυχή ΜΑΣ, αλλά και τους ΑΛΛΟΥΣ γύρω μας. «Κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη»!

Δεν εκπληρώνομε επαρκώς την αποστολή μας.

Να αλλάξομε ποιμαντική!

Μέχρις ότου λοιπόν ασχολούμαστε μόνο με την προσωπική ΜΑΣ σωτηρία, και μόνο με όσους έρχονται ΤΑΚΤΙΚΑ στην εκκλησία, και αφήνομε τους υπόλοιπους ανθρώπους μακριά από τον Χριστό, και δεν ξαναφέρνομε τους απομακρυσμένους χριστιανούς στον Χριστό και την Εκκλησία, ΔΕΝ εκπληρώνομε την αποστολή μας. Και όλοι αυτοί κινδυνεύουν να χαθούν (πριν απ’ όλα τα παιδιά μας) και η σταυρική θυσία του Χριστού πάει χαμένη γι’ αυτούς. Βλέπετε πόσο σοβαρή και κατεπείγουσα είναι η ανάγκη του νέου ευαγγελισμού, στον οποίο μας καλεί η Εκκλησία, και με τον οποίο ασχολούμαστε σήμερα;

Γι’ αυτό τον λόγο η ΧτΕ μας καλεί να αλλάξομε ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ: «Είναι αναγκαίο να περάσουμε από μια ποιμαντική απλής συντήρησης σε μια σαφώς ιεραποστολική ποιμαντική» (αρ.15).Αυτό ακόμη δεν το έχομε αποφασίσει, δεν το έχομε πει επίσημα και δημόσια ως τοπικές Εκκλησίες, ως Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα. Γι’ αυτό δεν αρχίσαμε ακόμη να το εκτελούμε συσπειρωμένοι και συνεργαζόμενοι, παρά μόνο κάποιοι σποραδικά, με προσωπική πρωτοβουλία κάποιων ποιμένων και λαϊκών.

Η σημερινή μας Συνάντηση είναι μια τέτοια προσπάθεια: να συνειδητοποιήσομε, να αποφασίσομε, και να αρχίσομε παντού έναν νέο ευαγγελισμό. Θα το κάνομε άραγε το βήμα;

Συμπτώματα της εκκοσμίκευσης, που απαιτούν νέο ευαγγελισμό

Για να συνειδητοποιήσετε πόσο κατεπείγον είναι να περάσομε και στην Ελλάδα σε μια άλλη ποιμαντική, δηλαδή με άλλο στόχο και με άλλη προτεραιότητα, ακούστε μερικά συμπτώματα της εκκοσμίκευσης, που συντελείται όλο και περισσότερο σε όλες τις εκκλησιαστικές επαρχίες της Ελλάδος. Είναι συμπτώματα που δείχνουν ότι υπάρχει και σ’ εμάς μια διακοπή στη μετάδοση της πίστεως:

1) Μετά τον β’ παγκόσμιο πόλεμο, γεννήθηκαν τόσο πολλές ιερατικές και μοναχικές κλήσεις (κυρίως από Σύρο και Τήνο), ώστε είχαμε γίνει στην Ελλάδα σχεδόν αυτάρκεις από Έλληνες ιερείς στις ενορίες, και από μοναχούς και μοναχές στα μοναστήρια. Και μάλιστα υπήρχαν στην Ελλάδα μικρά ιεροσπουδαστήρια Δημοτικού-Γυμνασίου-Λυκείου για Ιερείς και για ιερομονάχους Ιησουίτες και Ασομψιονιστές και Αδελφούς.

Αλλά από τη δεκαετία του 1970 αυτό άρχισε να αλλάζει. Και σήμερα έχομε μεγάλη έλλειψη από Έλληνες ιερείς, και οι μισές ενορίες της Ελλάδος επανδρώνονται από αλλοδαπούς ιερείς. Στα μοναστήρια μόνο κηδείες μοναχών κάνομε, χωρίς νέες κλήσεις. Οι μοναχοί/μοναχές παραδίδουν τα σχολεία τους στους λαϊκούς, και τα μοναστήρια (όσα δεν έκλεισαν ακόμη) στηρίζονται κυρίως από τους αλλοδαπούς ιερομονάχους και μοναχούς. Νέοι Έλληνες που θέλουν να γίνουν ιερείς ή μοναχοί, σήμερα είναι μόνο τρεις σε όλη την Ελλάδα (2 για ιερείς στην Αθήνα και 1 για Μαριανός αδελφός)!

Αυτή η κατάσταση φανερώνει ότι η Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα ξαναγύρισε να είναι χώρα ιεραποστολής.

2) Οι οικογένειες μέχρι τον τελευταίο πόλεμο ήταν πολυάριθμες, με 5, 8, και 12 παιδιά. Σήμερα τα παιδιά σε κάθε οικογένεια είναι 1 ή 2, σπάνια 3. Αυτό συνέβη μετά από τη μεταπολεμική φτώχεια, δηλαδή σε περίοδο οικονομικής ευημερίας. Δεν ήταν λοιπόν η φτώχεια που μείωσε τα παιδιά, αλλά η εκκοσμίκευση, η διαφορετική νοοτροπία των βαφτισμένων, που άρχισαν να βάζουν σε προτεραιότητα, όχι το «αυξάνεσθε και πληθύνεστε» (την τηρούμε άραγε την Αγ. Γραφή;), όχι την εμπιστοσύνη στον Θεό (τι σημαίνει: πιστεύω στον Θεό, χωρίς να έχω εμπιστοσύνη στο Θεό;), αλλά το «πρέπει να προγραμματίσω ΕΓΩ τη ζωή μου, διότι ο Θεός ασχολείται με τα πνευματικά και δεν πιστεύω ότι μπορεί να με βοηθήσει στα υλικά.

3) Οι γάμοι όλο και περισσότερο άρχισαν να χάνουν σταθερότητα, και τα καθολικά ζευγάρια πολύ εύκολα φθάνουν στο διαζύγιο.

Ο λόγος του Χριστού: «αυτούς που ο Θεός συνέζευξε, άνθρωπος να μην τους χωρίζει», ξεχάστηκε, ή μάλλον ακούγεται, αλλά οι βαφτισμένοι λένε: «Το αδιάλυτο του γάμου είναι παράλογο! εγώ θα χωρίσω». Με την αύξηση των διαζυγίων έχομε νέες ενώσεις διαζευγμένων, αντικανονικές για την Καθολική Εκκλησία, και έτσι μεγαλύτερη απομάκρυνση από την Εκκλησία).

Αποτέλεσμα επίσης της εκκοσμίκευσης, είναι ότι γίνονται ενώσεις μόνο με πολιτικό γάμο ή με απλή συμβίωση χωρίς Μυστήριο, ακόμη και όταν δεν υπάρχει κανονικό εμπόδιο. Αυτό δείχνει ότι οι βαφτισμένοι δεν παίρνουν αποφάσεις βασισμένοι στο Ευαγγέλιο αλλά στην πρακτική του γύρω κόσμου, και ούτε τους ενδιαφέρει πλέον αν, ζώντας χωρίς Μυστήριο του Γάμου, ζουν στη χάρη του Θεού ή σε κατάσταση θανάσιμης αμαρτίας.

4) Η εξομολόγηση, δηλαδή η μετάνοια και η συμφιλίωση με τον Θεό και την Εκκλησία, σχεδόν εξαφανίστηκε. Εάν αυτό είχε συμβεί επειδή όλοι γίναμε άγιοι, θα ήταν θετικό. Αλλά αυτό οφείλεται στο ότι χάθηκε η αίσθηση της αμαρτίας. Αλήθεια, εσύ πόσα χρόνια έχεις να εξομολογηθείς;

5) Περιοριζόμαστε να κατηχούμε μόνο τα παιδιά, και τους δίνομε το πνεύμα του Χριστού επί μία ώρα την εβδομάδα στην κατήχηση. Όταν όμως επιστρέφουν στο σπίτι, ζουν και διαποτίζονται όλη την εβδομάδα από το πνεύμα των γονιών τους που ζουν οι περισσότεροι μακριά από την Εκκλησία, και επηρεάζονται από το πνεύμα του σχολείου, που δεν είναι πλέον χριστιανικό.

Επιπλέον, οι γονείς είναι ακατήχητοι, διότι κατηχήθηκαν μόνο μέχρι την ηλικία των 10-12 ετών, και εκείνη η παιδική κατήχηση είναι πλέον ανίκανη να τους στηρίξει μέσα στους προβληματισμούς της σημερινής τους ηλικίας, και απέναντι στην αντιμαρτυρία που ασκεί η κοινωνία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης γύρω τους.

Εμείς λοιπόν για την κατήχηση των παιδιών: ξοδεύομε κατηχητές, χρήμα, κατηχητικό υλικό, χρόνο, αλλά με πενιχρά αποτελέσματα, που σε λίγο εξανεμίζονται, και τα παιδιά τα χάνομε μετά την κατήχηση. Τους ενηλίκους όμως, από τους οποίους θα μεταδοθεί η πίστη στις νέες γενεές, ΔΕΝ τους κατηχούμε! Να, μια σημαντική και τραγική τρύπα στην ποιμαντική μας.

Αλλά: τι είναι η ποιμαντική;

Ο Ιησούς Χριστός ονομάζει τους μαθητές του «ποίμνιο» και τον εαυτό του «ποιμένα» ή «βοσκό». Και λέει: «ο βοσκός δίνει τη ζωή του για τα πρόβατά του», «μη φοβάσαι μικρό μου ποίμνιο». Γι’ αυτό, και όσοι μοιράζονται με τον Ιησού τη φροντίδα για το ποίμνιο, οι χειροτονημένοι, λέγονται ποιμένες.

Η ποιμαντική λοιπόν είναι η φροντίδα των ποιμένων για το ποίμνιο, δηλαδή το έργο που κάνουν επίσκοποι και ιερείς και διάκονοι για να γεννήσουν την πίστη στους ανθρώπους και να την αυξήσουν, και έτσι να οδηγήσουν τους ανθρώπους στον Χριστό για να τους σώσει· η ποιμαντική περιλαμβάνει επίσης τη φροντίδα να μεταδοθεί η πίστη στις επόμενες γενεές!

Εδώ μπαίνει και το έργο γονέων και κατηχητών.

Η σημερινή ποιμαντική μας

Ποια βλέπομε να είναι η ποιμαντική που εφαρμόζει ο κάθε εφημέριος κατά τις τελευταίες δεκαετίες, για να πετύχει τη γέννηση και αύξηση την της πίστεως; Τελεί τα Μυστήρια: κυριακάτικη Λειτουργία, Βάφτισμα, Γάμο, Μετάνοια ή Εξομολόγηση· τελεί κηδεία, Δρόμο του Σταυρού, Ροδάριο, Προσκύνηση της θείας Ευχαριστίας· κατηχεί τα παιδιά ή αναθέτει την κατήχηση σε λαϊκούς, συγκεντρώνει τους εφήβους και τους νέους σε ομάδες (ΕΚΝΕ), επισκέπτεται τις οικογένειες και ιδιαίτερα τους αρρώστους, στους οποίους χορηγεί τα Μυστήρια Μετάνοιας και Ευχαριστίας. Και κηρύττει τον Λόγο του Θεού, όπως μας προτρέπει η Εκκλησία (ομιλία σε κάθε σημαντική σύναξη των πιστών: Λειτουργία, άλλα Μυστήρια και κηδείες).

Η Αποστολική Παραίνεση «Οι Λαϊκοί Πιστοί» δηλώνει: «Η κλήση δεν αφορά μόνο τους Ποιμένες, τους ιερείς, τους μοναχούς και τις μοναχές, αλλά επεκτείνεται σε όλους: και οι λαϊκοί πιστοί επίσης καλούνται προσωπικά από τον Κύριο, από τον οποίο λαβαίνουν μια αποστολή για την Εκκλησία και τον κόσμο» (αρ.2).

Σε ποιους τομείς οι Λαϊκοί συμμετέχουν ενεργά στο ποιμαντικό έργο της Εκκλησίας στην Ελλάδα; Η διαδεδομένη πρακτική μας δείχνει ότι είναι περιορισμένοι οι τομείς εκκλησιαστικής δράσης των λαϊκών: ορισμένοι κατηχούν παιδιά, άλλοι ασχολούνται με το φιλανθρωπικό, και άλλοι με χορωδία, με οργανωτικά και πρακτικά θέματα.

Είναι ουσιαστικός ο ρόλος των Λαϊκών στη μετάδοση της πίστεως, κυρίως μέσω της οικογένειας, αλλά και ο ρόλος τους στη διαμόρφωση μιας κοινωνίας, που να διαπνέεται όσο γίνεται περισσότερο από το πνεύμα του Ευαγγελίου. Αυτός μάλιστα είναι ο ειδικός αγρός της αποστολής των Λαϊκών.

Σε τι βαθμό όμως στην Ελλάδα οι ιερείς ετοιμάζουν τους λαϊκούς γι’ αυτή την αποστολή τους; Άραγε, αυτή η ποιμαντική σήμερα, κατορθώνει να γεννήσει και να διατηρήσει στους βαφτισμένους την πίστη, έτσι ώστε αυτοί να γίνουν ικανοί να τη μεταδώσουν στις επόμενες γενεές; Η ΧτΕ διαπιστώνει και μας λέει: «κατά τις τελευταίες δεκαετίες, μέσα στον καθολικό λαό, παρουσιάστηκε μια διακοπή στην “από γενεά σε γενεά” μετάδοση της χριστιανικής πίστεως» (αρ.70).

Άρα συμβαίνει κάτι, σήμερα, μέσα στην Εκκλησία και τον κόσμο, που κάνει ώστε αυτή η ποιμαντική που χρησιμοποιήθηκε στο παρελθόν, αυτός ο τρόπος εργασίας των εφημερίων και της αποστολής των λαϊκών στις ενορίες, να μην αποδίδει σήμερα τους αναμενόμενους καρπούς. Έτσι, όλο και περισσότεροι βαφτισμένοι απομακρύνονται από την Εκκλησία, και γι’ αυτό από τον Σωτήρα Χριστό.

Γράφει ο απ. Παύλος στους χριστιανούς, που ήταν κάποτε ειδωλολάτρες: «ενωμένοι με τον Ιησού Χριστό, εσείς που κάποτε ήσασταν μακριά, τώρα ήλθατε κοντά, χάρη στο αίμα του Χριστού» (Εφεσ.2,13).Σήμερα όμως, στο τέλος του 20ού και αρχές του 21ου αιώνα, η Εκκλησία αισθάνεται ότι συμβαίνει το ανάποδο: πολλοί από «αυτούς» που κάποτε ήταν κοντά, τώρα έφυγαν μακριά, εξαιτίας της εκκοσμίκευσης» ή άλλων αιτιών.

Άρα η Εκκλησία, εφαρμόζοντας ΜΟΝΟ αυτή την παραδοσιακή ποιμαντική, ΔΕΝ κατορθώνει να εκπληρώσει ΣΗΜΕΡΑ την αποστολή που της ανέθεσε ο Χριστός: «κάνετε μαθητές μου όλα τα έθνη».

ΕΜΕΙΣ λοιπόν τι ΘΑ αποφασίσομε να κάνομε από σήμερα κιόλας, για να τους φέρομε πάλι κοντά;

Ακόμη δεν το έχομε αποφασίσει ως τοπικές Εκκλησίες, ως κοινό πρόγραμμα ΟΛΩΝ των ενοριών!

Γιατί η Εκκλησία μιλάει για ένα «ΝΕΟ» Ευαγγελισμό, ως απάντηση στο πρόβλημα;

Ο πρώτος ευαγγελισμός ήταν της εποχής των Αποστόλων και των πρώτων αιώνων, όταν έπρεπε οι άνθρωποι να περάσουν από την ιουδαϊκή και κυρίως από την ειδωλολατρική πίστη, στη χριστιανική πίστη. Ο ευαγγελισμός από την Εκκλησία κατά τους πρώτους τρεις αιώνες έδωσε θαυμαστά αποτελέσματα. Σκεφθείτε πόσες χιλιάδες ήταν οι χριστιανοί που είχαν τη δύναμη να γίνουν μάρτυρες θυσιάζοντας τη ζωή τους για τον Χριστό! Ήταν λοιπόν ένας σωστός και πετυχημένος ευαγγελισμός, που αποτελεί πρότυπο για κάθε άλλο ευαγγελισμό!

Σήμερα, που οι περισσότεροι βαφτισμένοι δεν θυσιάζουν ούτε μια ώρα την Κυριακή για τη Λειτουργία, πώς θα θυσιάσουν τη ζωή τους για τον Χριστό;

Κατά τους επόμενους αιώνες υπήρξε και ένας άλλος ευαγγελισμός: εκείνος που έγινε προς τους καινούργιους λαούς που έφθαναν κάποτε στην Ευρώπη, είτε προς λαούς άλλων ηπείρων. Αλλά εκείνοι οι λαοί τότε είχαν πίστη· πίστη ειδωλολατρική, εσφαλμένη, αλλά είχαν πίστη, και άκουγαν τους ιεραποστόλους. Ο ευαγγελισμός που καλούμαστε να κάνομε σήμερα, πρέπει να είναι διαφορετικός, διότι ζούμε σε άλλη κατάσταση: ο άνθρωπος σήμερα είναι αδιάφορος και κουφός!

Οι βαφτισμένοι σήμερα: είτε θεωρούν ότι έχουν πίστη, αλλά ΔΕΝ ζουν με βάση το Ευαγγέλιο και ούτε θέλουν να γνωρίσουν το Ευαγγέλιο, είτε έχουν εγκαταλείψει την Εκκλησία και δεν έχουν πίστη χριστιανική, αλλά ίσως μόνο μια φυσική θρησκευτικότητα.

Ο ευαγγελισμός λοιπόν που πρέπει να γίνει σήμερα είναι ΝΕΟΣ, διότι πρέπει να απευθυνθεί σε διαφορετικούς ανθρώπους, σε ανθρώπους που δεν ακούνε, είτε διότι δεν τους ενδιαφέρει πλέον η θρησκευτική πίστη, είτε διότι έχουν προσαρμόσει την πίστη τους στη νοοτροπία του κόσμου και όχι του Ευαγγελίου, έχουν βολευτεί σε μια παραδοσιακή και τυπική θρησκευτικότητα που τους βολεύει, και γι’ αυτό πια δεν ακούνε!

Λέει πράγματι ο απ. Παύλος: «μη συμμορφώνεστε με αυτό τον κόσμο, αλλά αντίθετα να μεταμορφώνεστε με την ανακαίνιση του νου σας, για να δοκιμάζετε ποιο είναι το θέλημα του Θεού, τί είναι το καλό, τί αρέσει στο Θεό και τί είναι τέλειο» (Ρωμ.12,2).Ποιος είναι λοιπόν χριστιανός; Όχι αυτός που βολεύτηκε με κάποια θρησκευτικότητα, αλλά όποιος ακολουθεί το: «Μη συμμορφώνεστε με αυτό τον κόσμο, αλλά αντίθετα να μεταμορφώνεστε».

Αυτό λέει και ο προφήτης Ωσηέ εκ μέρους του Θεού: «Την αγάπη σας θέλω κι όχι θυσίες· να με αναγνωρίσετε για Θεό σας, παρά να μου προσφέρετε ολοκαυτώματα» (6,6). Ο Θεός δεν θέλει κυρίως Λειτουργίες και Δρόμους του Σταυρού, αλλά να μεταστραφεί η καρδιά μας και να κάνομε το θέλημά του!

Νέος ευαγγελισμός λοιπόν: δηλ. να ποτιστούμε ξανά από το πνεύμα του Ευαγγελίου, για να ζούμε ως «νέα δημιουργήματα»: όχι σαν τους άλλους! Ο χριστιανός δεν αντιγράφει το περιβάλλον του, είναι διαφορετικός! Λέει ο Αγ. Παύλος: «Να πορεύεστε ως τέκνα του φωτός. Μην επικοινωνείτε με τα άκαρπα έργα του σκότους. Αντίθετα, μάλιστα, να τα ελέγχετε» (Εφ.5,8.11).

Ποιος ο στόχοςτου νέου ευαγγελισμού;

Ας ακούσομε τον Ιησού Χριστό, που μας λέει κάτι πολύ σημαντικό. Στην εποχή του Χριστού, για να μεταφέρουν το κρασί δεν είχαν πλαστικά δοχεία, αλλά ασκούς από δέρμα ζώων. Λέει ο Ιησούς: «Δεν βάζουν καινούριο κρασί σε παλιούς ασκούς, διότι οι ασκοί θα ανοίξουν και θα χυθεί το κρασί και οι ασκοί θα καταστραφούν. Αλλά το καινούριο κρασί το βάζουν σε καινούριους ασκούς κι έτσι διατηρούνται και τα δύο» (Μτ 9,16-17). Το καινούριο κρασί είναι η διδασκαλία του Χριστού, και εμείς για να γίνομε σωστοί μαθητές του και να μην του καταστρέψομε το κρασί, οφείλομε να γίνομε καινούριοι ασκοί: να αλλάξομε νοοτροπία, να μεταστραφούμε. Αυτό είναι το μυστικό, αυτός είναι ο στόχος του κάθε ευαγγελισμού: η μεταστροφή, η αλλαγή της νοοτροπίας και της ζωής μας, και όχι απλώς να είμαστε θρησκευόμενοι που… επιμορφώνονται.

 ΠΟΙΟΙ;

Και φθάνομε στο πρώτο μας ερώτημα:

ΠΟΙΟΥΣ πρέπει να ευαγγελιστεί η Εκκλησία, για να εκτελέσει την αποστολή της σήμερα; Εμείς, άραγε, οι εδώ παρόντες, έχομε ανάγκη να λάβομε από την Εκκλησία έναν ευαγγελισμό;

Μας απαντάει η ΧτΕ (αρ.14) ότι ο νέος ευαγγελισμός πρέπει να στραφεί προς ΤΡΕΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ανθρώπων:

1) ΠΡΩΤΗ ομάδα: Προς «τους πιστούς που συχνάζουν τακτικά στην κοινότητα και συνάζονται την ημέρα του Κυρίου [Κυριακή] για να τραφούν από τον Λόγο και τον Άρτο της αιώνιας ζωής.[Μήπως μιλάει για μας εδώ;]… Η ποιμαντική αυτή προσανατολίζεται στην πνευματική ανάπτυξη των πιστών, ώστε να ανταποκρίνονται πάντοτε καλύτερα και με τη σύνολη ζωή τους στην αγάπη του Θεού».

Νομίζω ότι αυτή είναι η φωτογραφία μας! ΕΜΕΙΣ είμαστε οι πρώτοι που έχομε ανάγκη από νέο ευαγγελισμό, και δεν το έχομε καταλάβει ακόμη! Οι Επίσκοποι και ο Πάπας, με τη ΧτΕ, μας το λένε καθαρά και ξάστερα, ότι κανένας από μας δεν μπορεί να πει: εγώ δεν έχω ανάγκη. Όλοι έχομε ανάγκη από μια πνευματική ανάπτυξη της πίστεως και της ζωής μας.

Γιατί; Μα για να μπορέσομε να είμαστε αξιόπιστοι μάρτυρες. Διότι έτσι που ζούμε τη χριστιανική μας πίστη, δεν κατορθώνομε να πείσομε κανένα, ούτε καν τα παιδιά των οικογενειών μας, ούτε τα παιδιά που κατηχούμε και τα οποία μετά την κατήχηση εξαφανίζονται τα περισσότερα μαζί με τους γονείς τους. Δεν φέρνομε κανένα πίσω στην Εκκλησία για να τον σώσει ο Χριστός. Άρα εμείς, ιερείς και κατηχητές, δεν τους πείθομε, δεν εκπληρώνομε την αποστολή μας.

2) ΔΕΥΤΕΡΗ ομάδα την οποία πρέπει να πλησιάσει η Εκκλησία και να τους ευαγγελιστεί, είναι: «οι βαπτισμένοι που ωστόσο ΔΕΝ ζουν σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Βαπτίσματος, ΔΕΝ έχουν μια θερμή σχέση με την Εκκλησία και ΔΕΝ βιώνουν πια την παρηγοριά της πίστεως. Η Εκκλησία, ως μητέρα πάντοτε στοργική, επιδίδεται ώστε να βιώσουν μια μεταστροφή που να τους ξαναδώσει τη χαρά της πίστεως και την επιθυμία να δεσμευτούν με το Ευαγγέλιο».

Ο σκοπός λοιπόν για τον οποίο πρέπει να κάνομε ευαγγελισμό προς τους βαφτισμένους αλλά απομακρυσμένους χριστιανούς, δεν είναι απλώς να μορφωθούν, αλλά να κατηχηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να μεταστραφούν, να αλλάξουν νοοτροπία, τρόπο σκέψης, να τους δώσομε «τη χαρά της πίστεως», διότι τώρα δεν τη χρειάζονται την πίστη και βαριούνται τις συγκεντρώσεις της Εκκλησίας. Διότι η πίστη που έχουν, ΔΕΝ τους δίνει χαρά, αλλά βαριεστημάρα, γι’ αυτό προτιμούν άλλες ασχολίες και δεν έρχονται στην Εκκλησία.

Να τους βοηθήσομε να γνωρίσουν ότι η ζωή τους συνεχίζεται και μετά τον θάνατο, και ότι έχουν ανάγκη από μια ΣΩΤΗΡΙΑ, και ότι ο Θεός φρόντισε να τους δώσει έναν Σωτήρα, και ότι ο μόνος σωτήρας είναι ο Ιησούς Χριστός, και ότι ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε για τη σωτηρία τους. Όλα αυτά δεν τα συνειδητοποιούν πια! Ίσως ποτέ τους δεν τα συνειδητοποίησαν. Γι’ αυτό έχουν ανάγκη να τους οδηγήσομε ΞΑΝΑ στο Ευαγγέλιο. Επανευαγγελισμός!

3) Και η ΤΡΙΤΗ ομάδα ανθρώπων, τους οποίους πρέπει να ευαγγελιστεί η Εκκλησία είναι εκείνοι «που δεν γνωρίζουν τον Ιησού Χριστό ή τον απέρριπταν πάντοτε», δηλαδή οι μη χριστιανοί.

Με τι τρόπο πρέπει να αναγγέλλομε το Ευαγγέλιο της σωτηρίας στους ανθρώπους που δεν γνωρίζουν τον Χριστό; Λέει η ΧτΕ: «Όχι σαν άνθρωποι που επιβάλλουν μια νέα υποχρέωση, αλλά σαν άνθρωποι που μοιράζονται μια χαρά, δείχνουν έναν ωραίο ορίζοντα, προσφέρουν ένα λαχταριστό γεύμα». Και τονίζει η ΧτΕ: «Η Εκκλησία δεν αυξάνεται διά του προσηλυτισμού, αλλά διά της προσέλκυσης».

Πρέπει να δουν ΕΜΑΣ, ΕΜΕΙΣ να τους ενθουσιάσομε, και τότε θα θελήσουν να γίνουν σαν κι εμάς: χριστιανοί! Γι’ αυτό το λόγο, ΕΜΕΙΣ είμαστε η πρώτη ομάδα που πρέπει να λάβομε ευαγγελισμό, να κατηχηθούμε!

Τι είναι «κατήχηση»;

Τελευταία, γίνεται λόγος για κατήχηση των ενηλίκων, και πολύ σωστά γίνεται κάποια προσπάθεια να κατηχηθούν οι γονείς, που φέρνουν τα παιδιά τους για κατήχηση. Όμως φοβάμαι ότι γίνεται κατάχρηση του όρου «κατήχηση». Τι εννοεί η Εκκλησία όταν μιλάει για κατήχηση; Διαβάζομε στο επίσημο βιβλίο «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας»: "Κατήχηση είναι η εκπαίδευση των παιδιών, των νέων και των ενηλίκων στην πίστη, και περιλαμβάνει ειδικά τη μετάδοση της χριστιανικής διδασκαλίας, μια μετάδοση κατά κανόνα οργανική και συστηματική, ώστε να μυείται κανείς στο πλήρωμα της χριστιανικής ζωής" (Cat.Trad.18). (αρ.5).

Σε ορισμένες ενορίες ακούω ότι την ώρα που γίνεται κατήχηση στα παιδιά, ο εφημέριος κατηχεί τους γονείς. Τι ακριβώς κάνει; Αν προετοιμάζεται, έχει καλώς! Αν όμως λέει ο εφημέριος: «Λοιπόν, για τι θέμα θα μιλήσομε σήμερα; Έχει κανείς να κάνει καμιά ερώτηση, καμιά απορία;». Ε, αυτό δεν λέγεται κατήχηση!

Μας λέει η Εκκλησία ότι η κατήχηση είναι παρουσίαση της χριστιανικής διδασκαλίας με σκοπό την εκπαίδευση στην πίστη. Και η διδασκαλία πρέπει να μεταδίδεται με τρόπο «οργανικό και συστηματικό», δηλαδή με πρόγραμμα να παρουσιάσομε όλη τη χριστιανική ζωή (αρχίζομε από αυτό για να καταλήξομε σ’ εκείνο) και όχι όποιο θέμα τύχει. Και πρέπει να γίνεται συστηματικά, όπως γίνεται με την κατήχηση των παιδιών, και κάθε χρόνο, και όχι κάπου-κάπου ή μια φορά το μήνα. Απαιτείται δέσμευση κατηχητή και κατηχουμένων: σοβαρότητα!

Να κατηχούνται οι κατηχητές!

Πρώτη ανάγκη όμως για να αλλάξει η νοοτροπία, είναι να συνειδητοποιήσετε οι ίδιοιοι κατηχητές ότι έχετε ανάγκη να λάβετε έναν νέο ευαγγελισμό. Ο ίδιος ο εφημέριος να ποτιστεί, να τροφοδοτηθεί, μαζί με τους ενορίτες του, με τον νέο ευαγγελισμό. Διαφορετικά, αν έχετε καταλάβει ότι ο νέος ευαγγελισμός αφορά μόνο τους άλλους, το ίδιο θα πουν και οι άλλοι, και ευαγγελισμός δεν θα γίνει. Εγώ, εσύ, ο/η σύζυγός σου, πρέπει να λάβομε εκείνο το κάτι παραπάνω, το κάτι άλλο, που θα μας κάνει ανθρώπους οι οποίοι μαρτυρούν μια πίστη, που οι άλλοι έχουν εγκαταλείψει ή που δεν τους συγκινεί πια.

Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι όλοι εμείς είμαστε ΕΚΚΛΗΣΙΑ, και μέσα στην Εκκλησία του Χριστού, κανείς δεν ενεργεί με δική του πρωτοβουλία και ανεξάρτητα από τους Αποστόλους και τους Διαδόχους των: τους Επισκόπους.

Ο μάρτυρας Άγ. Ιγνάτιος επίσκοπος Αντιοχείας, σε μια επιστολή του, όταν πήγαινε αλυσοδεμένος στη Ρώμη για το μαρτύριό του, μιλάει για επίσκοπο, πρεσβυτέρους και διακόνους, και καταλήγει: «Χωρίς αυτούς, δεν μπορούμε να μιλάμε για Εκκλησία (…). Όποιος κάνει χωρίς τον Επίσκοπο, τον σύλλογο των πρεσβυτέρων και τους διακόνους, δεν ενεργεί με αγνή συνείδηση».Αυτός ο κατηχητής λοιπόν, που απομονώνεται από την Εκκλησία και κάνει του κεφαλιού του, και δε συμμετέχει στο πρόγραμμα της τοπικής Εκκλησίας, πώς μπορεί να λέει ότι κάνει έργο Εκκλησίας;

Χρειάζεται μάλιστα, όχι μόνο να κατηχούνται οι κατηχητές, αλλά και διαρκώς να επιμορφώνονται για να κατηχήσουν τους άλλους. Κανείς δεν μπορεί να δώσει στους άλλους αν πρώτα δεν έχει. Και για να έχει κάποιος, δεν αρκεί να πηγαίνει κάθε Κυριακή στη Λειτουργία. Ούτε αρκεί να είναι κανείς δάσκαλος ή καθηγητής ή παιδαγωγός, για να πει ότι ξέρει να κατηχεί. Χρειάζεται να λάβει επιπλέον μόρφωση: και θεολογική, και κατηχητική, και παιδαγωγική.

ΤΙ;

Εδώ λοιπόν πρέπει να απαντήσομε στο δεύτερο ερώτημα: το ΤΙ. Τι πρέπει να κάνει η Εκκλησία για να ευαγγελιστεί τους ανθρώπους σήμερα;

Είχε πει ένας αφρικανός Επίσκοπος: «Ο Ιησούς Χριστός κατηχούσε τους μεγάλους και ευλογούσε τα παιδιά. Εμείς σήμερα κατηχούμε τα παιδιά και ευλογούμε τους μεγάλους!».

● Μα, η μετάδοση της πίστεως γίνεται από τους μεγάλους προς τα παιδιά. Οι γονείς είναι που πρέπει να κατηχούν τα παιδιά τους. Η Εκκλησία βαφτίζει τα παιδιά, βασιζόμενη στην πίστη των γονιών. Αλλά επαναπαυθήκαμε στο βάφτισμα, ενώ έχει διακοπεί η μετάδοση της πίστεως από τους γονείς στις νέες γενεές, όπως λέει η ΧτΕ. Άρα είναι οι ενήλικοι, και πιο ειδικά οι γονείς, που πρέπει να κατηχούνται κατά προτεραιότητα, και με μεγαλύτερη φροντίδα, και σε μεγαλύτερη χρονική διάρκεια, και όχι να αφιερώνομε χρόνο αποκλειστικά και μόνο για να κατηχήσομε τα παιδιά.

● Και τι σημαίνει: να κατηχούνται οι ενήλικοι και ειδικά οι γονείς;

Το 1995 ο Πάπας, απευθυνόμενος στην Ιερά Σύνοδο των Επισκόπων Ιταλίας έλεγε: «Εμείς επιβεβαιώνομε τη δέσμευση διακονίας προς τον ιταλικό λαό, που έχει ανάγκη ν' ακούσει ξανά το αιώνιο Ευαγγέλιο....» (25-5-95).

«Να ακούσει ξανά», σημαίνει ότι ο ιταλικός λαός, που ήδη είναι βαφτισμένος και από τον οποίο άλλοι άκουσαν κάποτε το Ευαγγέλιο, άλλοι συνεχίζουν να το ακούνε, έχει ανάγκη ν' ακούσει το Ευαγγέλιο ξανά, ως «ΠΡΩΤΗ ΑΓΓΕΛΙΑ», δηλαδή από την αρχή, ολοκληρωμένο, έτσι που να το νιώσει ως λύτρωση, ως χαρμόσυνη Αγγελία για την καθημερινή του ζωή, όπως ακριβώς το κήρυτταν ο ίδιος ο Χριστός, οι Απόστολοι αλλά και η αρχαία Εκκλησία.

Τι πρέπει να κάνομε, λοιπόν, μέσα στις ενορίες;

● Απαντάει η ΧτΕ [διαβάζω μια σειρά από φράσεις]: «δεν μπορούμε πια να παραμένουμε ήσυχοι, με μια παθητική αναμονή, μέσα στους ναούς μας... Είναι αναγκαίο να περάσουμε από μια ποιμαντική απλής συντήρησης σε μια σαφώς ιεραποστολική ποιμαντική» (αρ.15).

● Γι’ αυτό μας «προτείνει ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές που να μπορούν να ενθαρρύνουν και να προσανατολίσουν όλη την Εκκλησία προς ένα νέο σταθμό ευαγγελισμού, γεμάτο ζήλο και δυναμισμό» (αρ.17).

● «Είναι ζωτικό να βγει η Εκκλησία για να αναγγείλει το Ευαγγέλιο σε όλους, σε κάθε τόπο, σε κάθε ευκαιρία, χωρίς δισταγμό, χωρίς αποστροφή, και χωρίς φόβο» (αρ.23).

● «Η Εκκλησία «σε έξοδο»… Να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία!... Η ευαγγελιζόμενη κοινότητα … ξέρει να κάνει το πρώτο βήμα, ξέρει να παίρνει πρωτοβουλία χωρίς φόβο, να επιδιώκει τη συνάντηση, να αναζητά τους μακρινούς και να πηγαίνει στα σταυροδρόμια για να προσκαλέσει τους αποκλεισμένους. … Ας τολμούμε λίγο περισσότερο να παίρνουμε πρωτοβουλίες!» (αρ.24).

● Πιο πριν, μας είχε πει ο Πάπας Παύλος ΣΤ’: οφείλουμε «να αντιπαραβάλουμε την ιδανική εικόνα της Εκκλησίας, … με το πραγματικό πρόσωπο το οποίο σήμερα παρουσιάζει η Εκκλησία (…). Για τον λόγο αυτόν, προκύπτει μια ανάγκη ανανέωσης, δηλαδή διόρθωσης των ελαττωμάτων» (αρ.26).

● Η ανανέωση αυτή της Εκκλησίας, λέει η ΧτΕ, «δεν επιδέχεται αναβολή» (τίτλος αρ.27). Πέρασαν 4 χρόνια από τότε που τα είπε η ΧτΕ, και ακόμα προσπαθούμε να ακούσομε τη Σύνοδο των Επισκόπων και να καταλάβομε. Πόσα χρόνια ακόμη πρέπει να περάσουν για να εφαρμόσομε τη Χαρά του Ευαγγελίου;

Ο Χριστός μας προστάζει: «Πηγαίνετε στα σταυροδρόμια, και όσους κι αν βρείτε καλέστε τους στο γάμο» (Μτ 22,8-9).Εμείς άραγε βγαίνομε στα σταυροδρόμια ή καθόμαστε στις ενορίες και ασχολούμαστε μόνο με αυτούς που έρχονται να μας βρουν;

Τι είναι η Ενορία;

● Πριν απ’ όλα πρέπει να καταλάβομε τι είναι η ενορία, σύμφωνα με τη ΧτΕ. Εμείς θεωρούμε ότι η ενορία είναι μόνο αυτό που ξέρομε: ένας ναός με καμπάνες που χτυπούν, ένας εφημέριος, Λειτουργίες, Βαφτίσεις και Γάμοι, κηδείες, ευλάβειες, κατήχηση των παιδιών, ομάδα νεολαίας, φιλανθρωπική δράση… Δηλαδή μια κοινότητα εκατοντάδων ή και χιλιάδων πιστών, που όλοι μαζί (όσους χωράει ο ναός) τελούν τη Λειτουργία και βιώνουν μαζικά την πίστη τους.

Η Ενορία όμως, μας λέει η ΧτΕ, «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ένας θεσμός υπερμεγέθης» (1.000 πιστοί), «δεν είναι ο μοναδικός θεσμός ευαγγελισμού», και «μπορεί [η ενορία] να λάβει πολύ διαφορετικές μορφές» (αρ.28).

● Η Ενορία ΕΙΝΑΙ «κοινότητα αποτελούμενη από κοινότητες» (28), όπου η κάθε κοινότητα κάνει τη δική της πορεία, ανάλογα με τον βαθμό πίστεως στον οποίο έφτασε, μέχρι να ενηλικιωθεί στην πίστη. Λέει πράγματι ο απ. Παύλος: «μέχρι που όλοι να φθάσουμε … στην κατάσταση του τέλειου ανθρώπου, στο μέτρο της τελειότητας που είχε η ηλικία του Χριστού. Έτσι δε θα είμαστε πια νήπια, που τα κύματα θα μας πηγαίνουν από ‘δώ κι από ‘κεί, ούτε θα μας παρασύρει ο άνεμος της κάθε διδασκαλίας, σύμφωνα με τη δολιότητα των ανθρώπων και την πανουργία που μεθοδεύει η πλάνη» (Εφ.4,13-14).

Η Ενορία λοιπόν είναι «κοινότητα αποτελούμενη από κοινότητες», που κάνουν η καθεμιά μια πορεία πίστεως, και όχι ένα ανώνυμο πλήθος ανθρώπων, που κάνει τελετές και ακούει τακτικά κάποιες ομιλίες.

Αν δεν αλλάξομε νοοτροπία, θα μείνομε σ’ αυτά που έχομε μάθει, πριν από τη ΧτΕ. Θα ασχολούμαστε με όσους έρχονται στην εκκλησία και μόνο μ’ αυτούς. Δεν πρόκειται ποτέ να ανοιχτούμε στα βαθιά και να ρίξομε εκείνα τα δίχτυα του ευαγγελισμού, που μπορούν να ψαρέψουν τους απομακρυσμένους, δηλαδή το 80% των ενοριτών μας.

● Λέει η ΧτΕ: «Η ποιμαντική, η προσανατολισμένη στην ιεραποστολή, απαιτεί να εγκαταλείψουμε το βολικό ποιμαντικό κριτήριο ότι «έτσι κάναμε πάντοτε». «Καλώ όλους να είστε τολμηροί και δημιουργικοί σε αυτό το καθήκον να επανεξετάσετε τους στόχους, τις δομές, τα στυλ, και τις μεθόδους που εφαρμόζονται στις κοινότητές σας για τον ευαγγελισμό». «Προτρέπω όλους να εφαρμόσετε με γενναιοδωρία και θάρρος τις κατευθύνσεις αυτού του επίσημου εγγράφου χωρίς απαγορεύσεις ή φόβους» (33).

Πώς μπορούμε ακόμη να επαναπαυόμαστε στην ποιμαντική που ζήσαμε στην παιδική μας ηλικία; Θα κλείσομε τα αυτιά μας στη ΧτΕ που μας φωνάζει;

Και τι σημαίνει: αναζητούμε μια νέα ποιμαντική; Σημαίνει ότι ο εφημέριος θα θέσει άλλες προτεραιότητες, γι’ αυτό θα αφιερώνει χρόνο σε κάτι με το οποίο πριν δεν ασχολείτο. Και εφόσον η ημέρα συνεχίζει να διαρκεί μόνο 24 ώρες, ο εφημέριος που θέλει να εφαρμόσει τον νέο ευαγγελισμό: είτε θα αναζητά και θα εκπαιδεύει ικανούς συνεργάτες και θα μοιράζεται μαζί τους τον ευαγγελισμό, είτε θα εργάζεται μόνος του και αναγκαστικά θα περιορίζει άλλες δικές του δραστηριότητες για να ασχοληθεί με δραστηριότητες του νέου ευαγγελισμού. Πρέπει επομένως ο εφημέριος να εκπαιδευτεί και να εκπαιδεύσει τους πιστούς, ώστε να μην θέλουν οι πιστοί να συνεχίσομε μόνο τα παραδοσιακά, αλλά να εξασφαλίζομε χρόνο και για τον νέο ευαγγελισμό, μέσα στον οποίο να αξιοποιήσομε τα παραδοσιακά!

ΠΩΣ;

Μέχρις εδώ, ίσως καταλάβαμε ΤΙ πρέπει να κάνομε.

Αλλά ΠΩΣ να το κάνομε; Πώς να ανοίξομε τα αυτιά και το ενδιαφέρον του σημερινού ανθρώπου, που είναι απορροφημένος από την τεχνολογία και την επιβίωση, και σκέπτεται ορθολογικά και όχι με πίστη;

● Η Εκκλησία ξέρει ότι το Άγιο Πνεύμα δημιουργεί πάντοτε, και έχει δημιουργήσει και σήμερα, διάφορες πρωτοβουλίες νέου ευαγγελισμού, και γι’ αυτό δεν μας προτείνει ένα και μόνο τρόπο. Πριν απ’ όλα, η Εκκλησία μας καλεί να αναπτύξομε την δική μας εφευρετικότητα και δημιουργικότητα, ανάλογα με το ζήλο μας και τις ικανότητές μας, και να αναλάβομε προσωπικές πρωτοβουλίες, με βάση τις οδηγίες της Εκκλησίας.

Αν όμως δεν ξέρομε τι να κάνομε, εάν το ψάχνομε επί χρόνια, και ό,τι προσπαθήσαμε δεν έχει αποδώσει καρπούς, δεν πρέπει να δέσομε μοιρολατρικά τα χέρια μας, περιμένοντας να γεράσομε.

 Η ΧτΕ μας ανοίγει άλλο ένα δρόμο, και μας λέει: εκτός από ό,τι γίνεται παραδοσιακά στην ενορία, «οι άλλοι εκκλησιαστικοί θεσμοί, Κοινότητες βάσης, και μικρές Κοινότητες, Κινήσεις (ή Κινήματα) και άλλες μορφές οργανώσεων, είναι ένας πλούτος της Εκκλησίας, που το Πνεύμα διεγείρει για να ευαγγελιστεί όλα τα περιβάλλοντα και τους τομείς. Πολλές φορές φέρνουν ένα νέο ζήλο ευαγγελισμού και μια ικανότητα διαλόγου με τον κόσμο, που ανανεώνουν την Εκκλησία» (29).

Αντιστάσεις στον νέο Ευαγγελισμό

Η ΧτΕ δημοσιεύτηκε το 2013, τυπώθηκε στα ελληνικά το 2014, και έχομε ασχοληθεί Επίσκοποι και εφημέριοι με αυτό πέρυσι. Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να την εφαρμόσομε;

Την απάντηση, μου την έδωσε ένα γαλλικό άρθρο με τίτλο «Μήπως μιλήσατε για πρώτη αγγελία;» (Enzo Biemmiet Alphonse Borras: «Vous avez dit “première annonce”?», Λιέγη Βελγίου, 16-4-2013).

Διάβασα στο άρθρο:

Εάν είχαμε ένα παλαιό κτίριο που έπρεπε να το ανακαινίσομε, θα ήταν πιο εύκολο να το γκρεμίσομε και να χτίσομε ένα καινούργιο. Θα κάναμε πιο γρήγορα και θα ήταν πιο οικονομικά.

Αλλά η Εκκλησία, που πρέπει να ανακαινιστεί με έναν νέο ευαγγελισμό, είναι σαν ένα κτίριο παλαιό, μέσα στο οποίο κατοικούν άνθρωποι, που δεν θέλουν να το αδειάσουν. Οι εργασίες λοιπόν του νέου ευαγγελισμού πρέπει να γίνουν με τους ενοίκους μέσα στο κτίριο. Αυτοί λοιπόν οι ένοικοι, τη μια δεν θέλουν να βγουν από τις συνήθειές τους, την άλλη θέλουν να προσαρμόσουν τις εργασίες στα μέτρα τους και με τη δική τους αντίληψη, και όχι όπως λέει ο μηχανικός, ο Επίσκοπος….. Και οι εργασίες αναβάλλονται, καθυστερούν, τροποποιούνται και δεν γίνονται σωστά!

Για να γίνει όμως το κτίριο κατοικήσιμο, για να εκπληρώσει σήμερα η Εκκλησία το σκοπό που της έθεσε ο Κύριος, τόσο για τους πιστούς της όσο και για τους άπιστους, οι εργασίες πρέπει να γίνουν, έστω και με καθυστερήσεις. Την ποιμαντική του νέου ευαγγελισμού πρέπει να την εφαρμόσομε!

Εσείς θέλετε να διευκολύνετε τις εργασίες ανακαινισμού, που η Εκκλησία διαπιστώνει ότι πρέπει να κάνομε; Το σπίτι σας, δηλ. την ενορία σας, τον εαυτό σας θέλετε να τον ανακαινίσετε, υπακούοντας στον Χριστό, για τη σωτηρία τη δική σας και όλου του κόσμου; Θέλετε να δεχτείτε από την Εκκλησία ένα νέο ευαγγελισμό; Περιττό να μιλάμε για τους άλλους, βγάζοντας τον εαυτό μας έξω!

Γράφει ο απ. Ιάκωβος: «Να γίνετε εκτελεστές του λόγου και όχι μόνο ακροατές του, κοροϊδεύοντας έτσι τους εαυτούς σας» (Ιακ.1,22). Αυτό το παραφράζω και λέω: Όχι μόνο να συγκεντρωνόμαστε σε Συναντήσεις Ιερέων και Κατηχητών, και μόνο να μιλάμε. Πρέπει έπειτα και να εκτελούμε αυτά που έχομε πει ή αυτά που μας λέει η Εκκλησία.

●●●

Κάνετε σάρωση για γρήγορη πρόσβαση απο το κινητό, και το τάμπλετ σας, στην ιστοσελίδα μας.
Greek English French German Italian Spanish
(c) Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Άνδρου-Μυκόνου
CREATED BY MRemoundos